VII
Organizacja i Władza

37. Świecki Zakon Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel i świętej Teresy od Jezusa jest stowarzyszeniem wiernych i stanowi integralną część Zakonu Karmelitów Bosych. Jego charakter jest zasadniczo świecki, ale może również uwzględniać uczestnictwo duchownych diecezjalnych.

38. Zakonnicy i mniszki Karmelu Terezjańskiego traktują wspólnotę Świeckiego Karmelu jako ubogacenie ich życia konsekrowanego. Przez wzajemne oddziaływanie pragną oni uczyć się od świeckich karmelitów i karmelitanek rozpoznawania znaków czasu razem z nimi. Dlatego należy się postarać, aby reprezentanci Świeckiego Zakonu byli obecni, gdy na poziomie lokalnym czy prowincjalnym, przygotowuje się plany apostolskiej służby Zakonu w danym regionie geograficznym lub prowadzi się pogłębioną refleksję nad sytuacją Kościoła i społeczeństwa.

39. Wszyscy wierni mają prawo do złożenia ślubów. Za zgodą Rady wspólnoty i zezwoleniem Prowincjała członek Świeckiego Zakonu, jeśli tego pragnie, może złożyć śluby posłuszeństwa i czystości w obecności wspólnoty. Śluby te mają charakter czysto osobisty i nie tworzą innej kategorii członkostwa. Zakładają one większe zaangażowanie się w wierność ewangelicznemu życiu, ale nie przemieniają tych, którzy je składają, w osoby prawnie uznawane jako konsekrowane w znaczeniu osób przynależących do instytutów życia konsekrowanego. Ci, którzy składają śluby w Świeckim Zakonie, są nadal osobami świeckimi ze wszystkimi konsekwencjami prawnymi.

40. Podstawową strukturą Świeckiego Zakonu jest lokalna wspólnota jako widzialny znak Kościoła. Świecki Zakon, zarówno na szczeblu Prowincji, jak i wspólnoty lokalnej, posiada osobowość prawną.

41. Świecki Zakon jest prawnie zależny od braci karmelitów bosych. Przełożony generalny ustanawia wspólnoty lokalne i przeprowadza wizytacje pasterskie. W szczególnych sytuacjach może on udzielać dyspensy od Konstytucji i statutów oraz uznawać wyjątki prawne. Posiada on władzę rozstrzygania przypadków nieprzewidzianych przez niniejsze prawodawstwo i których nie mogą rozwiązać władze lokalne. Przełożonemu Generalnemu asystuje Delegat Generalny, którego obowiązkiem jest ułatwianie relacji między zakonnikami a świeckimi i utrzymywanie kontaktu z Delegatami Prowincjalnymi i Asystentami każdej wspólnoty, aby zapewnić realizację celów i pomyślnego rozwoju Świeckiego Zakonu.

42. Definitorium Generalne Zakonu  zatwierdza statuty regionalne i prowincjalne Świeckiego Zakonu.

43. Przełożony Prowincjalny, zwykle wspomagany przez Delegata Prowincjalnego, jest przełożonym Świeckiego Zakonu na własnym terenie. Jest on odpowiedzialny za pomyślny rozwój Świeckiego Zakonu na terenie swojej jurysdykcji. Powinien on przeprowadzać wizytacje wspólnot będących pod jego jurysdykcją i mianować ich Asystentów po wysłuchaniu opinii Rady. Do niego w pierwszym rzędzie powinny być zgłaszane sprawy sporne.

44. Asystentem duchowym każdej wspólnoty zwykle jest brat z Zakonu. Jego obowiązkiem jest pomoc duchowa wspólnocie i towarzyszenie jej w powołaniu, aby mogła na nie właściwie odpowiadać. Stara się on również ożywiać solidarność między wspólnotą świecką a braćmi i mniszkami Zakonu. Na zaproszenie Rady może on uczestniczyć w spotkaniach Rady, ale nie posiada prawa głosu. Będzie do dyspozycji, aby się spotykać z kandydatami na różnych stopniach ich formacji. Rada może zasięgać jego opinii na temat zdolności kandydata do przyjęcia na siebie odpowiedzialności za powołanie do Świeckiego Zakonu. Wspomaga on formację wspólnoty, wspierając odpowiedzialnego za formację. Jednak nie może on być odpowiedzialnym za formację. Asystent duchowy musi znać dobrze duchowość karmelitańską i być dobrze poinformowanym o nauczaniu Kościoła na temat roli świeckich w Kościele.

45. Jedynie Przełożony Generalny Zakonu na terenach, gdzie nie ma braci lub Przełożony Prowincjalny w obrębie swojego terytorium, mogą mianować jako Asystenta, kogoś, kto nie jest bratem Zakonu, zawsze jednak za zgodą jego właściwego przełożonego. Delegat Generalny lub Delegat Prowincjalny uczestniczą w tym mianowaniu, przeprowadzając rozmowę z kandydatem, aby się dowiedzieć, czy posiada on kwalifikacje wymienione w artykule 44 niniejszych norm.

46. Rada, złożona z Przewodniczącego, trzech Radnych i odpowiedzialnego za formację, stanowi bezpośrednią władzę wspólnoty. Podstawowym obowiązkiem Rady jest formacja oraz kształtowanie chrześcijańskiej i karmelitańskiej dojrzałości członków wspólnoty.

47. Rada ma następujące kompetencje:

a)  dopuszczanie kandydatów do formacji, przyrzeczeń i ślubów;

b)  skracanie, z uzasadnionych powodów, okresu formacji przed przyrzeczeniami czasowymi, za zezwoleniem Przełożonego Prowincjalnego;

c)  zwoływanie wspólnoty na powtarzające się co trzy lata wybory;

d)  wymienianie, z ważnych przyczyn, członków samej Rady;

e)  usuwanie, w razie konieczności, członka ze wspólnoty, po konsultacji z Przełożonym Prowincjalnym;

f)  przyjmowanie członka przenoszącego się z innej wspólnoty;

g)  w przypadku sprawy przekraczającej uprawnienia Rady obowiązkiem Przewodniczącego jest przedstawienie tejże sprawy Przełożonemu Prowincjalnemu.

Rada zbiera się często i zawsze, gdy jest to konieczne, w związku z dbałością o programy formacji i wzrost własnej wspólnoty.

48. Przełożony Generalny, Przełożony  Prowincjalny i Rada wspólnoty są prawowitymi przełożonymi Świeckiego Zakonu.

49. W celu założenia nowej wspólnoty konieczne jest przedstawienie Sekretariatowi Generalnemu Świeckiego Zakonu następujących dokumentów:

a)  listy aktualnych członków: wymaganych jest co najmniej 10 członków, aby utworzyć nową wspólnotę; dwóch z nich musi być po przyrzeczeniach definitywnych;

b) listu od Delegata Prowincjalnego z prośbą o  erygowanie wspólnoty;

c)  pisemnego pozwolenia Ordynariusza diecezji;

d)  tytulacji wspólnoty;

e)  miejsca spotkań wspólnoty.

50. Co trzy lata każda wspólnota lokalna Świeckiego Zakonu wybiera Przewodniczącego i trzech Radnych. Wybrani czterej przedstawiciele, po konsultacji z Asystentem, wybierają odpowiedzialnego za formację spośród członków po przyrzeczeniach definitywnych. Następnie Rada wyznacza sekretarza i skarbnika. Procedura wyborcza powinna być określona przez statuty prowincjalne, przy poszanowaniu całkowitej wolności wyborców i woli większości członków. Aby Przewodniczący mógł być wybrany na trzecią kadencję, wymagana jest zgoda Przełożonego Prowincjalnego.

51. Przewodniczący, wybrany spośród członków po przyrzeczeniach definitywnych, ma obowiązek zwoływania zebrań wspólnoty i przewodniczenia im. Powinien on okazywać zaangażowanie w służbę w stosunku do wszystkich członków wspólnoty; pielęgnować ducha chrześcijańskiej i karmelitańskiej uprzejmości, zważając, by unikać okazywania wyróżniania niektórych członków w stosunku do innych; koordynować kontakty z członkami wspólnoty, którzy z powodu wieku, choroby, odległości czy z innych powodów nie mogą uczęszczać na spotkania; pomagać w pełnieniu funkcji odpowiedzialnemu za formację i Asystentowi duchowemu; w razie ich nieobecności, ale tylko czasowo, może ich zastępować lub wyznaczyć do tego kogoś spośród członków po przyrzeczeniach definitywnych.

52. Zadaniem trzech Radnych jest tworzenie, wraz z Przewodniczącym, zarządu wspólnoty i wspieranie odpowiedzialnego za formację. Zwykle są oni członkami wspólnoty po przyrzeczeniach definitywnych. W szczególnych okolicznościach członkowie, którzy złożyli pierwsze przyrzeczenia, mogą pełnić funkcje Radnych.

53. Odpowiedzialny za formację, wybierany przez Radę spośród członków po przyrzeczeniach definitywnych, jest zobowiązany do przygotowania kandydatów do przyrzeczeń czasowych i definitywnych. Odpowiedzialny za formację współpracuje z Asystentem duchowym i jest wspierany przez Przewodniczącego. W razie nieobecności Przewodniczącego odpowiedzialny za formację zastępuje go we wszystkich jego obowiązkach.

54. Sekretarz Rady jest odpowiedzialny za  prowadzenie na bieżąco księgi wspólnoty, rejestrując wybory, przyjęcia, przyrzeczenia i odejścia. Przedstawia tę księgę Radzie podczas jej zebrań i wspólnocie w czasie wyborów. Sekretarz jest obecny na zebraniach Rady i protokołuje ich przebieg, ale nie posiada prawa głosu.

55. Zadaniem skarbnika jest przechowywanie i administrowanie funduszami wspólnoty. Powinien on przedstawiać Radzie raport ze stanu funduszy co sześć miesięcy, a raz na rok wspólnocie i Przełożonemu Prowincji lub innego okręgu. Lokalne statuty powinny określić, w jaki sposób wspólnota troszczy się o potrzeby ubogich.

56. Członkowie Świeckiego Zakonu, którzy z powodu odległości, wieku czy choroby nie mogą uczestniczyć w regularnych spotkaniach wspólnoty, pozostają członkami Świeckiego Zakonu i pod władzą Delegata Prowincjalnego powinni być złączeni z konkretną wspólnotą. Obowiązkiem Przewodniczącego wspólnoty jest utrzymywanie kontaktu z tymi członkami, a obowiązkiem tychże członków jest utrzymywanie kontaktu ze wspólnotą.

57. Tam, gdzie istnieje okręg ze zorganizowaną strukturą braci Zakonu, świeccy karmelici powinni tworzyć Radę Prowincjalną, aby lepiej wspomagać się w formacji i apostolacie, lecz bez ingerowania w zarządzanie poszczególnymi wspólnotami lokalnymi. Przewodniczącym Rady Prowincjalnej powinien być członek Świeckiego Zakonu po przyrzeczeniach definitywnych. Rada Prowincjalna powinna przedłożyć swoje statuty Definitorium Generalnemu do zatwierdzenia.

58. Statuty prowincjalne powinny określać:

  • całokształt rozwoju odpowiedniego programu formacji;

  • przyjmowanie i formację nowych członków wspólnoty, którzy mieszkają daleko od założonej wspólnoty; w każdym takim przypadku nowi kandydaci powinni być ściśle utożsamiani z założoną wspólnotą i przez nią formowani oraz są oni uważani za członków tej wspólnoty;

  • procedurę wyborczą i obowiązki trzech Radnych;

  • modlitwy za zmarłych członków wspólnoty;

  • okoliczności i warunki składania ślubów;

  • minimalny i maksymalny wiek przyjmowania nowych członków;

  • maksymalną liczbę członków wspólnoty przed podziałem wspólnoty w celu utworzenia nowej;

  • koordynację zaangażowania apostolskiego we wspólnocie lub w prowincji;

  • formę i używanie zewnętrznych znaków przynależności do Świeckiego Zakonu;

  • formy umartwienia i sposoby oddawania czci Najświętszej Maryi Pannie, św. Józefowi oraz Świętym Zakonu.

59. Jeżeli wspólnota Świeckiego Zakonu nie należy do żadnej określonej prowincji, powinna opracować swoje własne statuty, zgodnie z powyższymi wskazaniami, i przedłożyć je do zatwierdzenia Definitorium Generalnemu.

60. Mogą być wprowadzane inne struktury na poziomie krajowym tam, gdzie istnieje więcej niż jedna prowincja, lub na poziomie międzynarodowym, jeżeli uważa się je za użyteczne lub konieczne dla formacji, koordynacji apostolatu Zakonu i organizacji kongresów. Struktury te nie posiadają jednak żadnej władzy jurysdykcyjnej. Rady regionalne powinny przedłożyć swoje statuty do zatwierdzenia Definitorium Generalnemu.

 

Design by Premium templates in association with Free Joomla 2.5 templates