II
Naśladowanie Jezusa
W Świeckim Karmelu Terezjańskim

10 . Chrystus jest centrum życia i doświadczenia chrześcijańskiego. Członkowie Świeckiego Zakonu są wezwani do życia wymogami naśladowania Chrystusa w komunii z Nim, przyjmując Jego nauczanie i oddając się Jemu. Pójść za Jezusem oznacza uczestniczenie w Jego zbawczej misji głoszenia Dobrej Nowiny i wprowadzania Królestwa Bożego (Mt 4, 18-19). Istnieją różne sposoby naśladowania Jezusa: wszyscy chrześcijanie powinni iść za Nim, uczynić Go zasadą swojego życia i być gotowymi do wypełnienia trzech podstawowych wymagań: stawiać więzy rodzinne po sprawach Królestwa Bożego i Osoby Jezusa (Mt 18, 28-29; Łk 14, 25-26); żyć w oderwaniu od bogactwa, aby pokazać, że przyjście Królestwa Bożego nie zależy od środków ludzkich, lecz od mocy Boga i dyspozycyjności osoby ludzkiej wobec Niego (Łk 14, 33); nieść krzyż przyjmowania woli Bożej objawionej w misji, jaką On powierzył każdemu człowiekowi (Łk 14, 33; 9, 23).

11. Naśladowanie Jezusa przez członków  Świeckiego Zakonu wyraża się w przyrzeczeniu dążenia do ewangelicznej doskonałości w duchu rad ewangelicznych czystości, ubóstwa i posłuszeństwa oraz błogosławieństw. Poprzez to przyrzeczenie ulega wzmocnieniu zobowiązanie do służby planowi Bożemu w świecie otrzymane na chrzcie świętym. Przyrzeczenie to jest dążeniem do osobistej świętości, co z konieczności pociąga za sobą zobowiązanie się do służenia Kościołowi w wierności charyzmatowi karmelitańsko – terezjańskiemu. Jest ono składane wobec członków wspólnoty, reprezentujących cały Kościół, oraz w obecności Delegata Przełożonego Zakonu.

12. Przez przyrzeczenie złożone wspólnocie w obecności Przełożonego Zakonu lub jego Delegata osoba staje się członkiem Świeckiego Zakonu. Przez to zobowiązanie się dąży do zdobycia formacji koniecznej do poznania motywów, treści i celu ewangelicznego stylu życia, jakie podejmuje. Przyrzeczenie ożywia zobowiązanie chrzcielne i wzbogaca w powołanych do małżeństwa życie małżonków i rodziców. Przyrzeczenie jest odnawiane raz w roku w okresie wielkanocnym.

Zobowiązanie się do podjęcia przyrzeczenia życia w duchu ewangelicznej rady czystości

13. Przyrzeczenie czystości umacnia zobowiązanie do kochania Boga ponad wszystko i do kochania innych tą miłością, jaką Bóg ma wobec wszystkich. Przez to przyrzeczenie świecki karmelita poszukuje wolności, aby kochać bezinteresownie Boga i bliźniego, świadcząc o Bożej bliskości obiecanej w błogosławieństwie: „błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą” (Mt 5, 8). Przyrzeczenie czystości jest zobowiązaniem się do chrześcijańskiej miłości w jej wymiarze personalnym i społecznym, aby tworzyć w świecie autentyczną wspólnotę. Przez to przyrzeczenie świecki karmelita wyraża również świadome pragnienie poszanowania każdej osoby zgodnie z prawem Bożym i stosownie do własnego stanu życia jako osoby samotnej, żyjącej w związku małżeńskim lub owdowiałej. To przyrzeczenie nie przeszkadza w zmianie stanu życia.

Zobowiązanie się do podjęcia przyrzeczenia życia w duchu ewangelicznej rady ubóstwa

14. Przyrzeczenie ubóstwa wyraża pragnienie życia zgodnego z wartościami Ewangelii. W ewangelicznym ubóstwie znajduje się bogactwo hojności, samozaparcia i wewnętrznej wolności oraz zależności od Tego, który „będąc bogaty, dla nas stał się ubogim, aby nas ubogacić swoim ubóstwem” (2 Kor 8, 9), i który „ogołocił samego siebie” (Flp 2, 7), aby służyć swoim braciom i siostrom. Przyrzeczenie ubóstwa poszukuje ewangelicznego używania dóbr tego świata i osobistych talentów oraz wypełniania osobistych obowiązków w społeczeństwie, rodzinie i w pracy, oddając się z ufnością w ręce Boga. Pociąga również za sobą zaangażowanie na rzecz sprawiedliwości w świecie, aby odpowiadał on zamysłowi Boga. Ubóstwo ewangeliczne jest także ćwiczeniem się w nadziei, która uznaje osobiste ograniczenia i powierza je Bogu z ufnością w Jego dobroć i wierność.

Zobowiązanie się do podjęcia przyrzeczenia życia w duchu ewangelicznej rady posłuszeństwa

15. Przyrzeczenie posłuszeństwa zobowiązuje do życia otwartego na wolę Boga, „w którym żyjemy, poruszamy się i jesteśmy” (Dz 17, 28), naśladując Chrystusa, który pełnił wolę Ojca i był „posłuszny aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej” (Flp 2, 8). Przyrzeczenie posłuszeństwa jest ćwiczeniem się w wierze prowadzącej do poszukiwania woli Bożej w wydarzeniach oraz wyzwaniach życia osobistego i społecznego. Przez nie świecki karmelita dobrowolnie współpracuje z tymi, którzy są odpowiedzialni za prowadzenie wspólnoty i Zakonu w rozeznawaniu i przyjmowaniu Bożych dróg: Radą wspólnoty, Przełożonym Prowincjalnym i Przełożonym Generalnym.

Zobowiązanie się do podjęcia przyrzeczenia życia w duchu błogosławieństw

16. W Błogosławieństwach zawarty jest program życia i sposób wejścia w relację ze światem, bliźnimi i kolegami z pracy, rodziną i przyjaciółmi. Przyrzekając żyć błogosławieństwami na co dzień, starają się dawać ewangeliczne świadectwo jako członkowie Kościoła i Zakonu, i poprzez to świadectwo zapraszają świat do pójścia za Chrystusem, „Drogą, Prawdą i Życiem” (J 14, 6).

 

Design by Premium templates in association with Free Joomla 2.5 templates