III
Świadkowie Doświadczenia Boga

17. Powołaniem Karmelu Terezjańskiego jest zobowiązanie, aby „żyć w posłuszeństwie Jezusowi Chrystusowi”, „rozmyślając we dnie i w nocy Zakon Pański i czuwając na modlitwach”. Wierna tej zasadzie Reguły, św. Teresa umieściła modlitwę jako fundament i podstawowe zadanie swojej rodziny zakonnej. Dlatego świecki karmelita jest wezwany do starania się, by modlitwa przenikała całe jego życie, aby mógł chodzić w obecności żyjącego Boga (por. 1 Krl 18, 14), poprzez ciągłe ćwiczenie się w wierze, nadziei i miłości w taki sposób, aby całe jego życie było modlitwą, poszukiwaniem jedności z Bogiem. Celem jest osiągnięcie integracji doświadczenia Boga z doświadczeniem życia: być kontemplatykami na modlitwie i w wypełnianiu swojej misji.

18. Modlitwa, dialog przyjaźni z Bogiem, powinna karmić się Jego Słowem, aby ten dialog mógł realizować się, ponieważ „mówimy do Boga, gdy się modlimy; słuchamy Go, gdy czytamy Boże słowa”. Słowo Boże będzie karmić kontemplacyjne doświadczenie świeckiego karmelity i jego misję w świecie. Słuchanie Słowa, oprócz osobistej kontemplacji, powinno prowadzić do dzielenia się doświadczeniem Boga we wspólnocie Świeckiego Zakonu, poprzez którą będzie się wspólnie poszukiwać rozeznawania dróg Bożych, zachowywania dynamizmu ustawicznego nawracania się i odnawiania żywej nadziei. Rzeczywistość stanie się przejrzysta i można będzie we wszystkim odkrywać Boga.

19. Uprzywilejowane miejsce w karmieniu życia modlitwy świeckich karmelitów zajmuje studium i czytanie duchowe Pisma świętego oraz pism naszych Świętych, szczególnie tych, którzy są Doktorami Kościoła: św. Teresy od Jezusa, św. Jana od Krzyża i św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Również dokumenty Kościoła są pokarmem i natchnieniem do podjęcia zobowiązania pójścia za Jezusem.

20. Świecki karmelita postara się o przezna czenie szczególnego czasu na modlitwę jako momentu większej świadomości Bożej obecności i wewnętrznej przestrzeni na osobiste i intymne spotkanie z Nim. Prowadzi to do przeżywania modlitwy jako postawy życiowej, która może „zawsze i wszędzie rozpoznać Boga... szukać Jego woli w każdym wydarzeniu, widzieć Chrystusa we wszystkich ludziach, czy bliskich, czy dalekich, wydawać słuszny osąd o prawdziwym znaczeniu i wartości praw doczesnych, tak samych w sobie, jak i w odniesieniu do celu człowieka”. Osiągnie w ten sposób kontemplację i działanie, przez zintegrowanie wiary i życia, modlitwy i działania, kontemplacji i chrześcijańskiego zaangażowania.

21. Świecki karmelita zobowiąże się do poświęcenia codziennie określonego czasu na praktykę modlitwy myślnej. Jest to czas przeznaczony na przebywanie z Bogiem i umocnienie relacji z Nim, aby być prawdziwym świadkiem Jego obecności w świecie.

22. Droga modlitwy chrześcijańskiej wymaga, aby żyć ewangelicznym zaparciem się samego siebie (Łk 9, 23) w wypełnianiu własnego powołania i misji, ponieważ „modlitwa i życie wygodne nie idą w parze”. W świetle wiary, nadziei i miłości, świecki karmelita przyjmuje pracę i cierpienia każdego dnia, troski rodzinne, niepewność i ograniczenia ludzkiego życia, chorobę, brak zrozumienia i wszystko, co tworzy strukturę naszej ziemskiej egzystencji. Jednocześnie postara się uczynić to wszystko treścią swojego dialogu z Bogiem, aby wzrastać w postawie uwielbienia i wyrażania Panu wdzięczności. Aby autentycznie żyć prostotą, oderwaniem, pokorą i całkowitym zaufaniem Panu, Świecki Zakon zachowuje praktyki ewangelicznego wyrzeczenia zalecane przez Kościół. Szczególne znaczenie mają dni i okresy kalendarza liturgicznego, posiadające charakter pokutny.

23. Życie osobistej modlitwy świeckiego karmelity, rozumiane jako przyjazne obcowanie z Bogiem, karmi się i wyraża w liturgii, niewyczerpalnym źródle życia duchowego. Modlitwa liturgiczna ubogaca modlitwę osobistą, a ta, ze swej strony, wciela liturgię w życie. W Świeckim Zakonie szczególne miejsce jest przeznaczone na liturgię rozumianą jako Słowo Boże celebrowane z żywą nadzieją, po tym jak zostało Ono przyjęte w wierze i ze zobowiązaniem się przeżywania go w skutecznej miłości. Sakramenty, szczególnie Eucharystia i Sakrament Pojednania, powinny być przeżywane jako znaki i środki wyzwalającego działania Boga oraz jako spotkanie z Chrystusem Zmartwychwstałym obecnym we wspólnocie kościelnej. Są strukturami łaski w przeciwieństwie do struktur grzechu w społeczeństwie. Świecki karmelita starać się będzie odkrywać w modlitwie liturgicznej obecność Chrystusa i Ducha Świętego, żywą i wymagającą w konkretnym życiu każdego dnia. W roku liturgicznym doświadcza obecnych tajemnic odkupienia, które pobudzają do współpracy w realizacji Bożego planu. Liturgia godzin, ze swojej strony, pomoże mu wejść w komunię z modlitwą Jezusa i modlitwą Kościoła.

24. Wartość życia sakramentalnego i liturgicz nego w Świeckim Zakonie prowadzi jego członków, w miarę ich możliwości, do uczestniczenia w celebracji Eucharystii. Postarają się odmawiać Jutrznię i Nieszpory z Liturgii godzin w zjednoczeniu z Kościołem rozsianym na całym świecie. W miarę możliwości odmawiać będą również Kompletę. Ich udział w Sakramencie Pojednania i innych sakramentach Kościoła wspomaga ich proces nawracania się.

 

III B

 KOMUNIA BRATERSKA

 Część III B (nowa, zatwierdzona przez Przełożonych Prowincjalnych

 Krakowskiej i Warszawskiej Prowincji OCD, dn. 17.12.2014 r.)

 

24 – a) Kościół – rodzina Boga, który jest Ojcem, Synem i Duchem Świętym – jest tajemnicą komunii[1]. Jezus bowiem przyszedł do nas, aby objawić nam miłość trynitarną i powołanie do uczestnictwa w komunii miłości z Trójcą Przenajświętszą. Do tej komunii miłości jest powołana każda osoba ludzka, stworzona na obraz i podobieństwo Boże (por. Rdz 1,26-27). W świetle tej tajemnicy objawia się prawdziwa tożsamość i godność każdego człowieka, a w szczególności każdego chrześcijanina w Kościele[2]. Człowiek, będąc natury duchowej, realizuje się i dojrzewa jako byt w autentycznej relacji z Bogiem, jak również z innymi osobami[3]. Dlatego lokalna Wspólnota Świeckiego Zakonu Karmelu Terezjańskiego, widzialny znak Kościoła i Zakonu[4], jest środowiskiem przeżywania i promowania osobistej i wspólnotowej więzi z Bogiem w Chrystusie i w Duchu Świętym oraz z innymi braćmi i siostrami (por. Rz 8,29), zgodnie z charyzmatem terezjańskim. Osoba Chrystusa stanowi centrum Wspólnoty. Jej członkowie  spotykają się regularnie w Jego imię (por. Mt 18,20), wzorując się na grupie utworzonej przez Jezusa wraz z dwunastoma Apostołami (por. Mk 3,14-16.34-35)[5], a także na pierwszych wspólnotach chrześcijańskich (por. Dz 2,42; 4,32-35). Starają się żyć w jedności, której domaga się Jezus (por. J 17,20-23) i zgodnie z Jego przykazaniem, by kochać tak, jak On sam miłuje (por. J 13,34). Przyrzekają dążyć do ewangelicznej doskonałości[6]w duchu rad ewangelicznych, błogosławieństw (Mt 5,1-12) i cnót chrześcijańskich (por. Kol 3,12-17; Flp 2,15) świadomi, że ta rzeczywistość komunii jest integralnym elementem duchowości karmelitańskiej.

 

24 – b) Święta Teresa od Jezusa inicjuje nowy sposób życia we wspólnocie. Jej ideał życia wspólnotowego opiera się na pewności wiary, że Jezus Zmartwychwstały jest obecny pośród wspólnoty i że żyje ona pod opieką Dziewicy Maryi[7]. Święta zdaje sobie sprawę, że ona i jej siostry żyją razem, aby pomagać Kościołowi i współpracować w Jego misji. Ich wzajemne relacje naznaczone są cnotami miłości prawdziwej, darmowej, dobrowolnej i bezinteresownej, oraz oderwaniem i pokorą. Są to podstawowe cnoty w życiu duchowym, przynoszące pokój, zarówno wewnętrzny jak i zewnętrzny[8]. Teresa ma świadomość, jak ważna jest wzajemna pomoc na drodze modlitwy i przyjaźń z innymi we wspólnym poszukiwaniu Boga[9]. Za równie ważne dla życia w braterstwie uważa: kulturę, cnoty ludzkie, łagodność, empatię, roztropność, dyskrecję, prostotę, uprzejmość, radość, dyspozycyjność oraz chodzenie „w prawdzie przed Bogiem i ludźmi[10]. Doktryna św. Jana od Krzyża wskazuje na zjednoczenie z Bogiem przez pośrednictwo cnót teologalnych[11]. Wychodząc od tej prawdy, Święty dostrzega działanie oczyszczające i jednoczące owych cnót w życiu braterskim. Chodzi tu zwłaszcza o czynną miłość do innych ludzi: „Gdzie nie ma miłości, tam połóż miłość, a zdobędziesz miłość”, ponieważ tak właśnie postępuje z nami Pan – miłuje i czyni zdolnymi do miłowania.[12]

 

24 – c) Wierzący chrześcijanin staje się członkiem Świeckiego Zakonu przez przyrzeczenie  złożone Wspólnocie w obecności Przełożonego Zakonu[13]. Tym samym zobowiązuje się do życia w komunii z Kościołem, Zakonem i Prowincją, a szczególnie z tymi, którzy przynależą do Wspólnoty, miłując ich i zachęcając do praktykowania cnót[14]. W mniejszych Wspólnotach[15] możliwe jest budowanie prawdziwych i głębokich więzi przyjaźni ludzkiej i duchowej, jak również wzajemne wspieranie się w braterskiej miłości i pokorze. Święta Teresa od Jezusa docenia pomoc drugiej osoby w życiu duchowym: miłość wzrasta tam, gdzie prowadzony jest pełen szacunku dialog, zmierzający ku lepszemu poznaniu siebie tak, aby podobać się Bogu[16]. Spotkania Wspólnoty odbywają się w klimacie braterskiego dialogu i dzielenia się[17]. Modlitwa, formacja i radosna atmosfera są niezbędne do pogłębiania przyjaznych relacji. Zapewniają również wszystkim wzajemne wsparcie w codziennym przeżywaniu powołania do Świeckiego Karmelu Terezjańskiego w rodzinie, w pracy oraz w innych wymiarach społecznych. Wymaga to wytrwałego i aktywnego uczestnictwa w życiu i spotkaniach Wspólnoty. Nieobecności są dopuszczalne jedynie z ważnych i słusznych powodów, poddawanych ocenie i uzgadnianych z osobami odpowiedzialnymi za Wspólnotę. Statut prowincjalny określi czas nieobecności nieusprawiedliwionej, po którym dana osoba zostanie uznana za nieaktywną, ze wskazaniem do wykluczenia ze Wspólnoty.

 

24 – d) Odpowiedzialność za formację – którą ponosi Wspólnota jako całość i każdy z jej członków[18] – wymaga, aby wszyscy angażowali się w budowanie braterskiej komunii w przekonaniu, że duchowość komunii[19] odgrywa kluczową rolę w pogłębianiu życia duchowego i w procesie formowania członków. Życie Eucharystią, życie wiarą[20] i wsłuchiwanie się w Słowo Boże[21]  są źródłem wzrostu i umocnienia komunii. Władze Wspólnoty lokalnej winny pełnić swoją posługę w wierze, miłości i pokorze (por. Mt 20,28; Mk 10,43-45; J 13,14), troszczyć się o rodzinną atmosferę oraz wspierać wszystkich w ich rozwoju ludzkim i duchowym, przynaglać do dialogu, osobistego poświęcenia, przebaczenia i pojednania. Niech wystrzegają się wszelkiego przywiązania do władzy oraz faworyzowania kogokolwiek. Modlitwa za siebie nawzajem, troska braterska, także w razie potrzeb materialnych, kontakt z członkami, którzy mieszkają daleko, odwiedzanie chorych, cierpiących, starszych oraz modlitwa za zmarłych są również znakami braterstwa. Świecki Karmel realizuje i wyraża komunię braterską poprzez spotkania i solidarność z innymi Wspólnotami, szczególnie w obrębie tej samej Prowincji lub regionu, jak również przez łączność i współpracę z całym Zakonem oraz rodziną Karmelu Terezjańskiego. Dając w ten sposób świadectwo komunii braterskiej według charyzmatu terezjańskiego, Wspólnota Świeckiego Karmelu ma swój udział w misji ewangelizacyjnej Kościoła w świecie[22].

 

24 – e) Wspólnota, która z oddaniem szuka Boga, znajdzie równowagę między prawami jednostki a dobrem całej Wspólnoty. Dlatego też prawa i potrzeby każdego z członków powinny być respektowane i chronione zgodnie z prawodawstwem Kościoła[23]. Jednak w ten sam sposób członkowie winni wiernie wypełniać swoje zobowiązania wobec Wspólnoty, zgodnie z normami zawartymi w Konstytucjach. W celu usunięcia[24] członka z przyczyn określonych w Kodeksie Prawa Kanonicznego (publiczne odstąpienie od wiary katolickiej, zerwanie wspólnoty kościelnej albo ekskomunika nałożona wyrokiem lub zadeklarowana[25]) lub z innych przyczyn określonych w Statucie prowincjalnym, Rada Wspólnoty powinna przestrzegać następującej procedury: 1) zweryfikować zaistnienie faktów, 2) upomnieć członka pisemnie lub w obecności dwóch świadków, 3) pozostawić odpowiedni czas na okazanie skruchy. Jeśli po tym wszystkim nie nastąpi przemiana można rozpocząć procedurę usunięcia, po uprzedniej konsultacji z Prowincjałem. W każdym przypadku członek zachowuje prawo do odwołania się do odpowiednich władz kościelnych[26]. W przypadku, gdy członek – po rzetelnym rozważeniu i rozeznaniu Rady Wspólnoty – podejmie decyzję o dobrowolnym wystąpieniu ze Wspólnoty, powinien złożyć pisemną prośbę do kompetentnych władz Wspólnoty, wobec której ma zobowiązania poprzez przyrzeczenie[27]. O wszystkim tym należy poinformować Prowincjała.


[1] Por. Sobór Watykański II, Lumen Gentium, 4; Gaudium et spes, 24; Jan Paweł II, Christifideles laici, 19; Zasady i program formacji OCDS, 25; Kongregacja Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Życie braterskie we wspólnocie (Congregavit nos in unum Christi amor), 8-9.

[2] Jan Paweł II, Christifideles laici, 8.

[3] Sobór Watykański II, Gaudium et spes, 23; Papieska Rada Iustitia et Pax, Kompendium społecznej nauki Kościoła, 34; por. Benedykt XVI, Caritas in veritate, 54 i 34.

[4] Por. Konstytucje OCDS, 40.

[5] Por. Św. Teresa od Jezusa, Droga doskonałości, 24,5; 26,1; 27,6; Droga doskonałości (Escorial), 20,1.

[6] Por. Konstytucje OCDS, 11.

[7] Por. Św. Teresa od Jezusa, Księga mojego życia 32,11; Droga doskonałości 17,7; 1,5; 3,1.

[8] Św. Teresa od Jezusa, Droga doskonałości, 4,4.11; 6-7; por. Zamek wewnętrzny, V, 3,7-12.

[9] Por. Św. Teresa od Jezusa, Księga mojego życia 15,5; 23,4.

[10] Por. Św. Teresa od Jezusa, Zamek wewnętrzny, VI, 10,6; por. Droga doskonałości, 40,3; 41,7.

[11] Por. Św. Jan od Krzyża, Droga na Górę Karmel, II, 6,1; Przestrogi duchowe, 5.

[12] Św. Jan od Krzyża, List do Marii od Wcielenia, 6 lipca 1591; por. List do pewnej karmelitanki bosej w Segowii, ostatnie miesiące 1591 r.; Droga na Górą Karmel, III, 23,1; Noc ciemna, I, 2,1; 5,2; 7,1; 12;7-8; por. Stopnie doskonałości, 17; Słowa światła i miłości, 27.

[13] Por. Konstytucje OCDS, 12.

[14] Por. Św. Teresa, Zamek wewnętrzny, VII, 4,14-15.

[15] Por. Konstytucje OCDS, 58g i Statut prowincji o maksymalnej liczbie członków wspólnoty.

[16] Por. Św. Teresa od Jezusa, Księga mojego życia, 7,22; 16,7.

[17] Por. Konstytucje OCDS, 18.

[18] Por. Zasady i program formacji OCDS, 28.

[19] Jan Paweł II, Novo millennio ineunte, 43.

[20] Franciszek, Lumen fidei, 40.

[21] Benedykt XVI, Verbum Domini, 84-85; por. Sacramentum Caritatis, 76; 82 i 89.

[22] Sobór Watykański II, Apostolicam actuositatem, 13.19; Jan Paweł II, Christifideles laici, 31-32; por. Benedykt XVI, Deus caritas est, 20.

[23] Por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 208-223; 224-231.

[24] Por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 308; Konstytucje OCDS, 47e.

[25] Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 316 § 1.

[26] tamże, kan. 316 § 2; por. kan 312 § 2.

[27] Por. Konstytucje OCDS, 12.

 

 

Design by Premium templates in association with Free Joomla 2.5 templates