ZAŁĄCZNIK  NR  1

 

do Części I

 

 

Wypisy z Konstytucji Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych na temat formacji

 

38. „Karmelici świeccy, razem z zakonnikami i mniszkami, są synami i córkami Zakonu Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel i św. Teresy od Jezusa. Dlatego uczestniczą w tym samym charyzmacie, co zakonnicy, przeżywają go – każdy zgodnie ze swoim szczególnym stanem życia. Jest to jedna rodzina z tymi samymi dobrami duchowymi, z tym samym powołaniem do świętości (por. Ef 1, 4; 1 P 1, 15) i z tą samą misją apostolską. Świeccy członkowie wnoszą do Zakonu bogactwo właściwe swej świeckości” (nr 1).

 

39. „Członkowie Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych są wiernymi w Kościele, wezwanymi do życia „w posłuszeństwie Jezusowi Chrystusowi” poprzez „przyjaźń z Tym, o którym wiemy, że nas kocha”, w służbie Kościołowi. Pod opieką Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, zgodnie z inspiracjami św. Teresy od Jezusa i św. Jana od Krzyża oraz zgodnie z biblijną tradycją proroka Eliasza starają się pogłębiać swoje chrześcijańskie zobowiązanie wypływające ze chrztu” (nr 3).

 

40. „Dziewica Maryja jest obecna w szczególny sposób przede wszystkim jako wzór wierności w słuchaniu Pana oraz w postawie służby Jemu i innym. Maryja jest Tą, która „zachowywała i rozważała w swoim sercu życie i czyny swojego Syna”, dając przykład kontemplacji. Ona była Tą, która doradziła na weselu w Kanie, by uczynili to, co Pan im powie. Maryja jest przykładem służby apostolskiej. Również Ona była Tą, która czekała na Zesłanie Ducha Świętego, trwając z Apostołami na modlitwie i dając świadectwo modlitwy wstawienniczej. Ona jest Matką Zakonu. Karmelita świecki cieszy się Jej szczególną opieką i pielęgnuje szczerą pobożność maryjną” (nr 4).

 

41. „Prorok Eliasz reprezentuje tradycję Karmelu i jest inspiratorem życia w obecności Boga, poszukiwania Go w samotności i milczeniu z gorliwością dla Bożej chwały. Karmelita świecki przeżywa prorocki wymiar życia chrześcijańskiego i duchowości karmelitańskiej, szerząc w świecie Boże prawo miłości i prawdy, a przede wszystkim czyniąc się głosem tych, którzy nie mogą sami wyrazić tej miłości i tej prawdy” (nr 5).

 

42. „Początki Zakonu Karmelitów Bosych związane są z osobą świętej Teresy od Jezusa. Żyła ona głęboką wiarą w miłosierdzie Boga, który umacniał ją, by wytrwała w modlitwie, pokorze, miłości braterskiej i miłości do Kościoła, oraz prowadził ją do łaski duchowego małżeństwa. Jej ewangeliczne zaparcie się siebie, gotowość do służby i wytrwałość w praktykowaniu cnót są codziennym przewodnikiem w życiu duchowym. Jej nauczanie o modlitwie i życiu duchowym stanowi podstawę formacji i życia Świeckiego Zakonu” (nr 7).

43. „Św. Jan od Krzyża był współpracownikiem św. Teresy w tworzeniu Zakonu Karmelitów Bosych. Inspiruje on karmelitę świeckiego do czujności w praktykowaniu wiary, nadziei i miłości. Prowadzi go poprzez noc ciemną do zjednoczenia z Bogiem. W tym zjednoczeniu z Bogiem świecki karmelita odnajduje prawdziwą wolność dzieci Bożych” (nr 8).

 

44. „Mając na uwadze początki Karmelu i charyzmat terezjański, zasadnicze elementy powołania świeckich karmelitów terezjańskich można ująć następująco:

 

a) żyć w posłuszeństwie Jezusowi Chrystusowi, opierając się na naśladowaniu i opiece Najświętszej Dziewicy, której forma życia stanowi dla Karmelu wzór upodobnienia się do Chrystusa;

 

b) poszukiwać «mistycznego zjednoczenia z Bogiem» na drodze kontemplacji i działalności apostolskiej nierozerwalnie połączonych w służbie Kościołowi;

 

c) nadawać szczególnego znaczenia modlitwie, która, karmiona słuchaniem słowa Bożego i liturgią, powinna prowadzić do przyjaznego obcowania z Bogiem, nie tylko w czasie modlitwy, lecz także w życiu codziennym. Zaangażowanie w życie modlitwy wymaga karmienia się wiarą, nadzieją i przede wszystkim miłością, aby żyć w obecności i tajemnicy żywego Boga;

 

d) przenikać modlitwę i życie apostolskim zapałem w atmosferze ludzkiej i chrześcijańskiej wspólnoty;

 

e) przeżywać ewangeliczne zaparcie się siebie, wychodząc z perspektywy teologalnej;

 

f) uwydatniać w zaangażowaniu ewangelizacyjnym apostolat duchowości jako szczególną współpracę Świeckiego Zakonu, wiernego swojej karmelitańsko-terezjańskiej tożsamości” (nr 9).

 

45. „Naśladowanie Jezusa przez członków Świeckiego Zakonu wyraża się w przyrzeczeniu dążenia do ewangelicznej doskonałości w duchu rad ewangelicznych czystości, ubóstwa i posłuszeństwa oraz błogosławieństw. Poprzez to przyrzeczenie ulega wzmocnieniu zobowiązanie do służby planowi Bożemu w świecie otrzymane na chrzcie świętym. Przyrzeczenie to jest dążeniem do osobistej świętości, co z konieczności pociąga za sobą zobowiązanie się do służenia Kościołowi w wierności charyzmatowi karmelitańsko-terezjańskiemu. Jest ono składane wobec członków wspólnoty, reprezentujących cały Kościół, oraz w obecności Delegata Przełożonego Zakonu” (nr 11).

 

46. „Przez przyrzeczenie złożone wspólnocie w obecności Przełożonego Zakonu lub jego Delegata osoba staje się członkiem Świeckiego Zakonu. Przez to zobowiązanie się dąży do zdobycia formacji koniecznej do poznania motywów, treści i celu ewangelicznego stylu życia, jakie podejmuje. Przyrzeczenie ożywia zobowiązanie chrzcielne i wzbogaca w powołanych do małżeństwa życie małżonków i rodziców. Przyrzeczenie jest odnawiane raz w roku w okresie wielkanocnym” (nr 12).

 

47. „Powołaniem Karmelu Terezjańskiego jest zobowiązanie, aby «żyć w posłuszeństwie Jezusowi Chrystusowi», «rozmyślając we dnie i w nocy Zakon Pański i czuwając na modlitwach». Wierna tej zasadzie Reguły, św. Teresa umieściła modlitwę jako fundament i podstawowe zadanie swojej rodziny zakonnej. Dlatego świecki karmelita jest wezwany do starania się, by modlitwa przenikała całe jego życie, aby mógł chodzić w obecności żyjącego Boga (por. 1 Krl 18, 14), poprzez ciągłe ćwiczenie się w wierze, nadziei i miłości w taki sposób, aby całe jego życie było modlitwą, poszukiwaniem jedności z Bogiem. Celem jest osiągnięcie integracji doświadczenia Boga z doświadczeniem życia: być kontemplatykami na modlitwie i w wypełnianiu swojej misji” (nr 17).

48. „Wierni świeccy jako członkowie Kościoła posiadają powołanie i misję głoszenia Ewangelii: Do tej misji upoważniają ich i zobowiązują sakramenty chrześcijańskiej inicjacji i dary Ducha Świętego”. Duchowość Karmelu budzi w świeckim karmelicie pragnienie większego zaangażowania apostolskiego, w uświadamianiu sobie wszystkiego, co zawiera w sobie jego powołanie do Zakonu. Mając świadomość, że świat potrzebuje świadczenia o obecności Boga, odpowiada na zaproszenie Kościoła, skierowane do wszystkich stowarzyszeń wiernych naśladowców Chrystusa, do zaangażowania się w społeczności ludzkiej przez aktywne uczestnictwo w apostolskim celu swej misji w ramach własnego charyzmatu. Owocem uczestnictwa w ewangelizacji jest dla świeckiego karmelity dzielenie się odnowionym umiłowaniem modlitwy, kontemplacji oraz życia liturgicznego i sakramentalnego” (nr 25).

 

49. „Powołanie Świeckiego Zakonu jest prawdziwie eklezjalne. Modlitwa i apostolat, gdy są prawdziwe, są nierozłączne. Spostrzeżenie św. Teresy, że zamiarem modlitwy jest «zrodzenie dobrych czynów», przypomina Świeckiemu Zakonowi, że otrzymane łaski powinny oddziaływać na tych, którzy je otrzymują. Apostolska aktywność, zarówno indywidualna jak i wspólnotowa, a nade wszystko jako członków Kościoła, jest owocem modlitwy. Tam, gdzie jest to możliwe, i we współpracy z Przełożonymi zakonnymi oraz z odpowiednimi pozwoleniami osób odpowiedzialnych, wspólnoty Świeckiego Zakonu uczestniczą w apostolacie Zakonu” (nr 26).

 

50. „Świecki karmelita jest powołany, by żyć i świadczyć o charyzmacie Karmelu Terezjańskiego w Kościele partykularnym, stanowiącym część Ludu Bożego, w którym obecny jest i działa Kościół Chrystusowy. Każdy niech usiłuje być żywym świadkiem obecności Boga i weźmie na siebie odpowiedzialność za potrzebę pomagania Kościołowi w całokształcie duszpasterstwa w jego misji ewangelizacyjnej pod przewodnictwem biskupa. Dlatego każdy podejmuje apostolstwo, czy to współpracując z innymi we wspólnocie, czy też indywidualnie” (nr 27).

 

51. „Do swojego apostolskiego zaangażowania wniesie bogactwo swojej duchowości w różnych zakresach ewangelizacji: misjach, parafiach, domach modlitwy, instytutach duchowości, grupach modlitwy, apostolacie duchowości. Ze swoim szczególnym wkładem jako świeccy karmelici mogą oni dawać Karmelowi Terezjańskiemu «nowy dynamizm duchowy i apostolski», z twórczą wiernością swojej misji w Kościele. Różne rodzaje działalności apostolskiej Świeckiego Zakonu będą dokładnie określone i ocenione w statutach partykularnych poszczególnych środowisk geograficznych” (nr 28).

 

52. „Głównym celem procesu formacji w Świeckim Zakonie jest przygotowanie osoby do życia charyzmatem i duchowością Karmelu w naśladowaniu Chrystusa, w służbie powołaniu” (nr 32).

 

53. „Szczerze zainteresowani nauczaniem Kościoła i duchowością naszych karmelitańskich Świętych, świeccy karmelici pragną być mężczyznami i kobietami dojrzałymi w swoim życiu, praktykowaniu wiary, nadziei i miłości oraz czci dla Maryi Dziewicy. Zobowiązują się oni do pogłębiania swojego życia chrześcijańskiego, eklezjalnego i karmelitańskiego. Formacja chrześcijańska jest trwałym fundamentem formacji karmelitańskiej i duchowej. Konieczne podstawy teologiczne świeccy karmelici czerpią z Katechizmu Kościoła Katolickiego i dokumentów Kościoła” (nr 33).

 

54. „Formacja terezjańsko-sanjuanistyczna, zarówno początkowa, jak i ciągła, pomaga rozwijać u świeckiego karmelity dojrzałość ludzką, chrześcijańską i duchową dla służby Kościołowi. W formacji ludzkiej jest rozwijana zdolność do dialogu międzyosobowego, wzajemny szacunek, tolerancja, zdolność uznawania i poprawiania swoich błędów oraz zwracania uwagi innym z łagodnością i spokojem, a także zdolność do wytrwania w powziętych zobowiązaniach” (nr 34).

 

55. „Karmelitańska tożsamość jest utwierdzana poprzez formację z zakresu Pisma Świętego i lectio divina, dowartościowania liturgii Kościoła, w szczególności Eucharystii i Liturgii godzin, oraz poprzez formację z zakresu duchowości Karmelu, jego historii, dzieł Świętych Zakonu, a także modlitwy i medytacji. Formacja do apostolatu opiera się na teologii Kościoła dotyczącej odpowiedzialności laikatu, a zrozumienie roli świeckich w apostolacie Zakonu pomaga uświadomić sobie, jakie jest miejsce Świeckiego Zakonu w Kościele i Karmelu oraz umożliwia praktyczne dzielenie się łaskami otrzymanymi przez powołanie do niego” (nr 35).

 

56. „Stopniowe wprowadzanie w życie Świeckiego Zakonu kształtuje się w następujący sposób:

 

a) Wystarczający okres kontaktu ze wspólnotą trwa przynajmniej 6 miesięcy. Celem tego okresu jest umożliwienie kandydatowi zapoznania się ze wspólnotą, jej sposobem życia i służbą Kościołowi właściwą dla Świeckiego Karmelu Terezjańskiego oraz umożliwienie wspólnocie właściwego rozeznania. Inne wymagania dotyczące tego okresu określają statuty prowincjalne.

 

b) Po upływie wstępnego okresu kontaktu Rada wspólnoty może dopuścić kandydata do bardziej ścisłego okresu formacji, który trwa zwykle dwa lata i przygotowuje do pierwszych przyrzeczeń. Na początku tego okresu formacji kandydatowi nakłada się Szkaplerz. Jest to zewnętrzny znak przynależności do Zakonu i tego, że Maryja jest zarówno Matką jak i wzorem na jego drodze.

 

c) Pod koniec tego okresu, po aprobacji przez Radę wspólnoty, zaprasza się kandydata do złożenia pierwszych przyrzeczeń życia w duchu rad ewangelicznych i błogosławieństw przez okres trzech lat.

 

d) W ostatnich trzech latach formacji początkowej odbywa się bardziej pogłębione studium Pisma świętego, dokumentów Kościoła, Świętych Zakonu, modlitwy i formacja przygotowująca do uczestniczenia w apostolacie Zakonu. W końcu tego trzyletniego okresu Rada może dopuścić kandydata do złożenia przyrzeczeń definitywnych, że będzie żył w duchu rad ewangelicznych i błogosławieństw przez całe życie”(nr 36).

 

57. „Świecki Zakon Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel i świętej Teresy od Jezusa jest stowarzyszeniem wiernych i stanowi integralną część Zakonu Karmelitów Bosych. Jego charakter jest zasadniczo świecki, ale może również uwzględniać uczestnictwo duchownych diecezjalnych” (nr 37).

 

58. „Rada, złożona z Przewodniczącego, trzech Radnych i odpowiedzialnego za formację, stanowi bezpośrednią władzę wspólnoty. Podstawowym obowiązkiem Rady jest formacja oraz kształtowanie chrześcijańskiej i karmelitańskiej dojrzałości członków wspólnoty” (nr 46).

 

 

Design by Premium templates in association with Free Joomla 2.5 templates