ZAŁĄCZNIK  NR  2

 

do Części I

 

 

Kryteria służące do rozeznania powołania

 

59. Rozeznać powołanie to, innymi słowy, upewnić się co do woli Bożej wobec danej osoby; stwierdzić, że „Bóg ją prowadzi”. W tym rozeznawaniu należy kierować się następującymi zasadami:

· Bóg nie ukrywa się przed nami, raczej nam się objawia;

· Bóg respektuje dar wolnej woli, którą zostaliśmy obdarzeni;

· życie ludzkie wiąże się z odpowiedzialnością, to jest z wolnością odpowiedzi.

60. W procesie rozeznania biorą czynny udział trzy podmioty: Bóg, kandydat i zespół osób odpowiedzialnych za formację.

61. Ważną rolę w procesie formacji odgrywa także Rada wspólnoty. Toteż obowiązek rozeznania powołania spoczywa na kandydacie, odpowiedzialnym za formację i Radzie wspólnoty. Rozeznanie nie ogranicza się do jednej określonej chwili i nie dokonuje się raz na zawsze. Szczególnym czasem rozeznania są przejścia pomiędzy kolejnymi etapami formacji.

62. Do trafnego rozeznania konieczna jest znajomość kandydata przez osoby zaangażowane w formację. Jesteśmy przekonani, że Bóg, obdarzając kogoś powołaniem, uzdalnia go zarazem do odpowiedzi na nie całym swoim życiem.

63. Boże powołanie jest zawsze tajemniczą łaską, której nie można sprowadzić do zwykłego wykazu zalet. Tym niemniej istnieją pewne przymioty świadczące, że dana osoba spełnia w gruncie rzeczy wymogi powołania do Świeckiego Zakonu. Oto niektóre spośród nich:

64. W płaszczyźnie osobowej:

· osobowość zrównoważona,

· zdrowy rozsądek,

· dojrzałość emocjonalna,

· zdolność do zaufania i otwartość,

· gotowość do współpracy,

· poczucie realizmu, tolerancja i elastyczność,

· pewna znajomość samego siebie,

· wierność zasadom.

65. W płaszczyźnie życia chrześcijańskiego:

· chęć współpracy z Bogiem w duchu wiary,

· oddanie modlitwie,

· umiłowanie Pisma Świętego,

· przywiązanie do Kościoła i zaangażowanie w lokalnej wspólnocie parafialnej,

·miłość współczująca i czynna.

66. W płaszczyźnie charyzmatu terezjańskiego:

· zamiłowanie do modlitwy,

· pragnienie utrwalenia osobistej i przyjacielskiej więzi z Bogiem,

· posiadanie ducha kontemplacji i działania,

·miłość do Kościoła,

· pragnienie głębszego zapoznania się z duchowością karmelitańską.

67. Niektóre znaki przeciwne powołaniu:

· przejawy braku równowagi psychicznej,

· sytuacja rodzinna, która uniemożliwia podjęcie życia według Konstytucji,

· niezdolność do osobistej integracji z życiem wspólnoty,

· obecność męczących emocji takich jak: złość, niepokój, lęk, przygnębienie lub poczucie winy,

· fałszywe wyobrażenia o Karmelu, utrudniające przyswajanie wiedzy i rozwój osobowy,

· fundamentalistyczne lub apokaliptyczne pojmowanie Kościoła,

· członkostwo w organizacjach o odmiennej duchowości,

· członkostwo w grupach bazujących na objawieniach prywatnych.

68. Oczekiwanie, że każdy kandydat będzie posiadał wszystkie wyżej wymienione przymioty przed wstąpieniem do Świeckiego Zakonu lub na którymkolwiek etapie formacji, świadczyłoby o braku poczucia realizmu. Jednak powinien on posiadać predyspozycje do takich postaw i stopniowo w nich dojrzewać. Takie dojrzewanie w przeżywaniu charyzmatu terezjańskiego jest najlepszą oznaką powołania.

69. Świecki karmelita jest:

· praktykującym członkiem Kościoła Katolickiego, który

· pozostając pod opieką Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel

· i inspirując się nauką św. Teresy od Jezusa i św. Jana od Krzyża,

· oddaje się Zakonowi i zobowiązuje się

· do poszukiwania Oblicza Boga żywego poprzez modlitwę i służbę

· dla dobra Kościoła i świata.

Praktykujący katolik

70. Kandydaci mogą zostać dopuszczeni do Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych pod warunkiem, że:

· są praktykującymi katolikami,

· uznają autorytet Papieża i Nauczycielskiego Urzędu Kościoła.

71. Słowo „praktykujący” charakteryzuje osobę, która może zostać członkiem Świeckiego Zakonu. Zasadniczym kryterium praktykowania wiary katolickiej jest możliwość pełnego i świadomego uczestnictwa w Eucharystii, która jest szczytem życia i tożsamości katolickiej. Jeśli zatem dana osoba ma możliwość godnego przystępowania do Komunii Świętej, może również zostać przyjęta do Świeckiego Karmelu.

72. Świecki Zakon Karmelitów Bosych jest instytucją Kościoła Rzymsko-Katolickiego, podlegającą jego prawom. Nasze prawodawstwo zatwierdza Stolica Apostolska. Z tej racji osoby nienależące do Kościoła Katolickiego nie mogą zostać członkami Świeckiego Zakonu. Ludzie należący do innych wyznań lub wspólnot chrześcijańskich – a zainteresowani duchowością karmelitańską – mogą być oczywiście zaproszeni do udziału w życiu wspólnoty w określony przez nią sposób, ale nie mogą do niej wstąpić.

Pod opieką Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel

73. Świeccy karmelici:

· dostrzegają w Maryi wzór swego życia w Karmelu;

·wspierają Kościół, darząc dojrzałą miłością Maryję i praktykując nabożeństwo do Niej w sposób jak najdoskonalszy;

· noszą szkaplerz Maryi jako zewnętrzny znak Jej macierzyńskiej opieki i poświęcenia się Jej służbie oraz impuls do życia teologalną cnotą nadziei;

· oddają codziennie cześć Maryi poprzez jakiś akt pobożności maryjnej i upamiętniają Jej tajemnice, zwłaszcza w liturgii.

74. Istotną cechą powołania świeckiego karmelity jest zdolność do medytacji. Jej wzorem jest dla członków Świeckiego Zakonu Maryja. Ona pociąga i inspiruje karmelitę do kontemplatywnego rozumienia życia Mistycznego Ciała swego Syna, to jest Kościoła. W ramach programu formacyjnego, który kandydaci podejmują w Karmelu, ten aspekt winien być szczególnie uwzględniony i pogłębiony.

75. Szczególnym znamieniem Najświętszej Maryi Dziewicy, który winien znaleźć swe odzwierciedlenie we wszystkich powołanych do Karmelu, jest skłonność do „rozważania w swoim sercu”. Św. Łukasz Ewangelista użył tego zwrotu dwukrotnie (Łk 2, 19 i 51), celem ukazania postawy Maryi wobec Jej Syna. Oprócz tego można praktykować inne formy kultu maryjnego, takie jak nabożeństwo szkaplerzne czy różaniec. Są one jednak wtórne w stosunku do medytacji, znamionującej postawę Maryi. Maryja pozostaje wzorem naszej modlitwy i medytacji. Pragnienie nauczenia się medytacji czy też skłonność do medytacji jest cechą charakterystyczną o zasadniczym znaczeniu dla członków Świeckiego Karmelu. Być może jest ono najbardziej istotne.

 

Inspiruje się nauką św. Teresy od Jezusa i św. Jana od Krzyża

76. Świeccy karmelici:

· zgłębiają pisma świętych karmelitańskich, zwłaszcza naszych założycieli: św. Teresy od Jezusa i Jana od Krzyża; w ten sposób przepajają się duchem Karmelu;

· żywią synowskie nabożeństwo do świętych karmelitańskich i oddają im cześć w dniu ich wspomnień;

· znajdują pokarm i czerpią natchnienie z Pisma Świętego, Reguły św. Alberta i nauczania naszych świętych. Służą im one nie tylko w procesie kształtowania życia wewnętrznego, lecz także jako pomoc w wypełnianiu obowiązków swego stanu.

77. Św. Teresa od Jezusa – którą zgodnie z tradycją czcimy jako naszą Świętą Matkę – ma dla nas szczególne znaczenie. Wynika to z charyzmatu, którym została obdarzona. Św. Jan od Krzyża był pierwszym współpracownikiem naszej Świętej Matki w dziele duchowej i prawnej odnowy Karmelu w nowym wymiarze charyzmatycznym. Z tego względu nazywamy go naszym Świętym Ojcem. Zapoznanie się z historią ich życia, osobowością i – co najważniejsze – doktryną utwierdza nas w tożsamości karmelitańskiej.

78. Pisma św. Teresy od Jezusa są wyrazem charyzmatu Karmelitów Bosych. Nasza duchowość posiada bardzo głębokie podstawy intelektualne i wiąże się z doktryną. Osoba, która pragnie zostać członkiem Zakonu Karmelitów Bosych, winna przejawiać chęć czerpania wiedzy od nauczycieli Karmelu. Zakon Karmelitański posiada trzech doktorów Kościoła powszechnego: św. Teresę od Jezusa, św. Jana od Krzyża i św. Teresę od Dzieciątka Jezus.

79. Formacja świeckiego karmelity zawiera w sobie wymiar intelektualny. Istnieją także doktrynalne podstawy duchowości i tożsamości dla osób powołanych do Zakonu. Świeccy karmelici – podobnie jak zakonnicy i mniszki – powinni posiadaćgruntowną formację intelektualną i doktrynalną, skoro, jako członkowie Zakonu, mają dawać świadectwo i prezentować duchowość dojrzałą i głęboką.

80. Ta baza intelektualna stanowi zaczątek postawy otwartej na uczenie się. Z kolei taka postawa prowadzi do głębszego zainteresowania Pismem Świętym, nauczaniem Kościoła i jego dokumentami. Albowiem filarem życia duchowego jest zwyczaj czytania duchownego, tradycja lectio divina i czas na nie przeznaczony.

 

Oddaje się Zakonowi i podejmuje zobowiązanie (Konstytucje, nr 11 i 12)

81. Karmelici świeccy przypisują duże znaczenie regularnym spotkaniom wspólnotowym i przyznają im pierwszeństwo w swoim życiu. Tworzą one przestrzeń do wspólnej modlitwy, dalszej formacji duchowej, wzrastania w miłości braterskiej i zajęcia się sprawami wspólnotowymi. Członkowie wspólnot uczestnicząc wiernie w spotkaniach, przyczyniają się do własnego dobra duchowego i wzajemnego umocnienia.

82. Jedną z istotnych cech powołania świeckiego karmelity jest autentyczne oddanie się Zakonowi i Kościołowi. Czwarty element definicji charakteryzuje osobę, która oddaje się Zakonowi i podejmuje wobec niego konkretne zobowiązanie. Istnieje wielu oddanych katolików, którzy czczą Maryję lub są wręcz ekspertami od św. Teresy od Jezusa, św. Jana od Krzyża czy innych naszych świętych, ale nie zostali powołani do Świeckiego Zakonu. Osoby te mogą być kontemplatykami, a nawet pustelnikami, którzy spędzają codziennie godziny na studium i modlitwie, jednak nie mają powołania do Karmelu.

83. Jaka zatem cecha wyróżnia osoby powołane do Świeckiego Karmelu? Nie jest nią ani duchowość, ani wiedza, ani cześć oddawana Maryi. Świecki karmelita został, krótko mówiąc, pobudzony do oddania się Zakonowi, to jest do poświęcenia się i zaangażowania w służbie Kościoła poprzez współdziałanie w realizacji celu Zakonu. To zobowiązanie podjęte w formie przyrzeczeń jest nie tylko wydarzeniem eklezjalnym i zakonnym, lecz także wydarzeniem w życiu samej osoby składającej przyrzeczenia.

84. Oddanie się bowiem Zakonowi – o czym nie można nigdy zapominać – nadaje życiu osoby specyficzne cechy karmelitańskie, jako że obejmuje równocześnie jej sytuację rodzinną, zawodową i inne pełnione przez nią obowiązki.

85. Ważnym przejawem tego oddania się jest poświęcenie się wspólnocie. Od osoby – która pragnie stać się członkiem Świeckiego Karmelu – wymaga się, aby umiała tworzyć wspólnotę, stanowić część grupy, zmierzającej do osiągnięcia wspólnego celu, okazywać zainteresowanie innym członkom wspólnoty, udzielać potrzebującym pomocy na drodze życia modlitwy i przyjmować ją od innych. Wymogi te odnoszą się także do osób, które z różnych powodów nie mogą uczestniczyć czynnie w życiu wspólnoty. Wszyscy powinni rozwijać w sobie wspomniane umiejętności społeczne w ramach formacji wspólnotowej.

Poszukuje Oblicza Boga żywego poprzez modlitwę i służbę

86. Przynależność do rodziny Karmelu jest chlubą członków Świeckiego Zakonu. Jednak przywilej uczestniczenia w duchowym dziedzictwie i łaskach wiąże się dla nas – jako członków Mistycznego Ciała Chrystusa – z obowiązkiem dawania przykładu i modlitwy za innych. Świecki karmelita poszukuje zażyłej więzi z Chrystusem w świecie, żyjąc złożonymi przyrzeczeniami, zgodnie z Konstytucjami Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych.

87. Cenną pomoc w procesie formacji stanowią comiesięczne spotkania wspólnotowe. Zgłębianie Pisma Świętego i lectio divina pomagają nam dzielić się z innymi bogactwem słowa Bożego. Podobnie studium nauczania Kościoła i duchowości karmelitańskiej pomagają nam pogłębić relacje z Bogiem i pomnażają zdolność dawania świadectwa o Królestwie.

88. Słowa – „szukać Oblicza Bożego” – wyrażają treść składanych przyrzeczeń. „Szukać Oblicza Bożego” to innymi słowy „modlić się”, „rozważać”, „pielęgnować życie duchowe”. Jednak naturę kontemplacji można najlepiej wyrazić takim oto sformułowaniem: Jest to pełna zadumy refleksja nad słowem i działaniem Bożym, po to, żeby Go poznać, umiłować i Jemu służyć. Kontemplacyjny charakter życia karmelitańskiego skupia się na samym Bogu. Zdajemy sobie przy tym sprawę, że kontemplacja jest zawsze darem Bożym, a nie tylko rezultatem własnych wysiłków. Ten dar jest zobowiązaniem do osobistej świętości. Świeccy Karmelici pragną widzieć Boga, pragną poznać Boga i uświadamiają sobie, że modlitwa i medytacja są teraz dla nich coraz ważniejsze. Przyrzeczenia stanowią zobowiązanie do nowego stylu życia, w którym „posłuszeństwo Jezusowi Chrystusowi” nadaje charakterystyczną cechę osobie i jej życiu.

89. Poszukiwanie Oblicza Bożego wymaga określonej dyscypliny w klasycznym znaczeniu słowa, które nawiązuje do wyrzeczeń ucznia [łac. discipulus] zgłębiającego jakąś dyscyplinę wiedzy. Zdajemy sobie sprawę, że my zawsze jesteśmy uczniami, a nigdy mistrzami. Posiadamy zmysł odczuwania podziwu i zaskoczenia wobec Bożego działania w świecie. Jednak Bóg pozostaje na zawsze tajemnicą. Dążenie do świętości jest gorącym pragnieniem serca i umysłu powołanych do Świeckiego Zakonu. Jest to zobowiązanie, które świeccy karmelici winni chętnie wcielać w życie. Mając zamiłowanie do modlitwy, odkrywają w niej swój styl życia i własną tożsamość. Dzięki tej modlitwie, dążeniu do świętości i spotkaniu z Bogiem stają się bardziej oddanymi członkami Kościoła. W swoim życiu skupiają się coraz bardziej na tajemnicy Kościoła. Wraz z rozwojem życia modlitwy, przynoszą owoce w życiu osobistym (w postaci wzrostu cnót) i eklezjalnym (poprzez apostolskie zaangażowanie).

Dla dobra Kościoła i świata (Konstytucje, nr 25-28)

90. Świeccy karmelici:

· pielęgnują swe powołanie i zawsze składają dzięki za dar, otrzymany z Bożej Opatrzności, dla własnego zbawienia i dobra Kościoła;

· organizują swój dzień w taki sposób, aby poświęcić co najmniej pół godziny na cichą modlitwę, tak aby „częsta osobista rozmowa z Tym, o którym wiemy, że nas kocha” stała się podstawą całego ich życia i służby Kościołowi.

91. Modlitwa kontemplacyjna znajduje się – według świętej Teresy – w samym sercu Kościoła i jest ze swej istoty apostolska. Świeccy karmelici usiłują żyć Ewangelią w duchu profetycznej nadziei w sercu Kościoła i ludzkiej społeczności.

92. Świeccy karmelici:

· przychodzą z pomocą swoim proboszczom, a także zależnie od własnych możliwości i zdolności angażują się w życie parafii, szczególnie w dziedzinach związanych z modlitwą;

· gdy zaistnieje potrzeba, podejmują działalność i wspierają się nawzajem w grupach apostolatu, który pozostaje w zgodzie z naszym charyzmatem;

· ci, którzy nie są w stanie brać czynnie udziału w działalności apostolskiej, wspierają pozostałych członków swoją modlitwą.

93. Celem formacji początkowej i ciągłej w Świeckim Zakonie Karmelitów Bosych jest pomoc członkom w osiągnięciu dojrzałości zarówno ludzkiej, jak i chrześcijańskiej w życiu apostolskim, zgodnie z duchem i charyzmatem Karmelu, pod przewodnictwem Ducha Świętego.

 

 

 

Design by Premium templates in association with Free Joomla 2.5 templates