KRAKOWSKA PROWINCJA

ŚWIECKIEGO ZAKONU KARMELITÓW BOSYCH

 

 

ZASADY I PROGRAM FORMACJI

ŚWIECKIEGO ZAKONU KARMELITÓW BOSYCH

  

 

RATIO INSTITUTIONIS

Kraków 2013

  

 


  

Przedmowa

 

 „Ojciec mój przez to dozna chwały, że owoc obfity przyniesiecie i staniecie się moimi uczniami” (J 15, 9). Przywołanie Jezusowych słów o krzewie winnym i trwających w nim latoroślach, posłużyło Janowi Pawłowi II do podjęcia tematu formacji katolików świeckich, w piątym rozdziale Adhortacji apostolskiej «Christifideles laici» o powołaniu i misji świeckich w Kościele i w świecie. Określa on tam formację jako „stały proces osobistego dojrzewania i upodabniania się do Chrystusa, zgodnie z wolą Ojca, pod kierunkiem Ducha Świętego”. Tak pojęta formacja ma nam pomóc w procesie nawracania się i zjednoczenia w miłości z Trzema Osobami Boskimi, aby nawiązać z Nimi jak najgłębszą relację. W szczególny sposób zaprasza nas do niej i zobowiązuje nasze powołanie w Karmelu.

 

 Realizacja karmelitańskiego powołania zakłada formację chrześcijańską i ludzką, obejmującą nie tylko sferę duchową, lecz także intelektualną, uczuciową i społeczną. Aby być dojrzałym karmelitą, trzeba być przecież dojrzałym chrześcijaninem; aby zaś być dojrzałym chrześcijaninem, trzeba być dojrzałym człowiekiem. Toteż właśnie poprzez całościowy proces formacji, który obejmuje wymiar duchowy, wspólnotowy i apostolski, pragniemy kształtować w sobie pełnię człowieczeństwa na obraz Człowieka prawdziwego, samego Jezusa Chrystusa, Jednorodzonego Syna Ojca. W Nim pragniemy wzrastać, dojrzewać i pracować dla przyjścia królestwa Bożego. Innymi słowy, pragniemy stawać się Jego uczniami i – zgodnie z Jego zachętą – przynosić owoc obfity.

 

 Do realizacji tego celu służy długo oczekiwany dokument Zasady i program formacji, który obecnie oddajemy do rąk członków Krakowskiej Prowincji Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych. Dokumentowi nadajemy polski tytuł, podając jego oryginalną – zresztą trudno przetłumaczalną – łacińską nazwę Ratio Institutionis jedynie w podtytule, i kierując się tym, aby był on zrozumiały dla czytelnika.

 

 Tytuł publikacji trafnie sygnalizuje jej części składowe. Stanowi ją bowiem część pierwsza, czyli podstawowe Zasady formacji – o czym wspomina Ojciec Generał w słowie wstępnym oraz część druga, to jest Program formacji naszej Krakowskiej Prowincji. Jest to ten sam program formacji, który został opracowany zgodnie z wytycznymi Definitorium Generalnego w Chile w roku 2005, następnie przedłożony naszym wspólnotom w roku 2007, obecnie zaś zamieszczony tutaj po uzyskaniu jego aprobaty. Program ten składa się z 56 tematów, które są przerabiane na spotkaniach formacyjnych w naszej Prowincji, w ciągu 6 lat formacji początkowej. Do tych właśnie tematów jest opracowywany podręcznik zatytułowany Materiały formacyjne.

 

 Dodatkową, trzecią część publikacji stanowią Pytania pomocnicze, wypracowane w naszej Krakowskiej Prowincji na bazie doświadczenia formacyjnego i tzw. kwestii do oceny, zamieszczonych w Programie formacji z 2007 r. Te pytania mają służyć przede wszystkim kandydatom na poszczególnych latach formacji, a drugorzędnie także Radzie wspólnoty i zespołowi formacyjnemu przy ich ocenie. Niewątpliwie nakreślają one pewien ideał, do którego zmierzamy. Można je wykorzystać jako pomoc do rachunku sumienia nie tylko w formacji początkowej, lecz również na wszystkich etapach życia w Karmelu.

 

 Na końcu pragniemy wyrazić nasze gorące podziękowanie wszystkim, którzy przyczynili się do nadania ostatecznego kształtu dokumentowi w tłumaczeniu polskim. Szczególnie podziękowanie składamy członkom Rady Prowincjalnej Krakowskiej Prowincji, poprzednim i obecnym, a także Ojcu Delegatowi i Radzie bratniej Prowincji Warszawskiej, za cenne obserwacje i korektorskie uwagi.

 

o. Łukasz Kasperek OCD, delegat ds. OCDS

Rita Widuch OCDS, przewodnicząca Rady Prowincjalnej

 


SŁOWO WSTĘPNE

NASZEGO OJCA GENERAŁA

 

17 września 2009 r.

św. Alberta Jerozolimskiego

 

Do Przełożonych Prowincjalnych,

Delegatów Prowincjalnych

i Członków Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych

 

Drodzy Bracia i Siostry,

Definitorium Generalne przedstawia z radością Ratio Institutionis Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych. Jego tekst został wypracowany w poprzednim sześcioleciu przez Sekretariat Generalny ds. Świeckiego Zakonu. Istotną treść Ratio przedstawiono Kapitule Generalnej w Fatimie w kwietniu 2009 r. Jej uczestnicy wnieśli wówczas kilka sugestii. Po uwzględnieniu zgłoszonych uwag, tekst skierowano do Definitorium Generalnego. Także Definitorium wprowadziło kilka poprawek i zaaprobowało końcową wersję w języku angielskim w czerwcu tegoż roku. Latem 2009 r. poświęcono wiele uwagi przekładowi na język włoski, hiszpański i francuski. Wszystkie te wersje zostały właśnie ukończone.

Ściśle rzecz biorąc Ratio Institutionis nie jest samo w sobie Programem formacyjnym. Odpowiedzialność za opracowanie i wdrożenie w życie własnego Programu formacji spoczywa na regionalnych władzach jurysdykcyjnych Zakonu. Niniejsze Ratio jest dokumentem, w którym pragniemy przedstawić podstawowe zasady, które kierują procesem formacji i pewien zamysł, stojący u podstaw formacji naszych członków. Formację prowadzi się – w imieniu Zakonu – w każdym regionie objętym odpowiednią władzą jurysdykcyjną, a to oznacza, że jakiś lokalny wkład do tej formacji, prowadzonej w konkretnej wspólnocie, winien być zawsze obecny. Podobnie, zawsze musi być zachowany jakiś ogólny kierunek, który przewodzi procesowi formacyjnemu. Ten dokument przedstawia takie właśnie zasady przewodnie.

Dokument składa się z dwóch głównych części. Część pierwsza, od numeru 1 do 93 stanowi właściwe Ratio, z dwoma załącznikami. Jeden z nich zawiera wypisy z Konstytucji, które bezpośrednio dotyczą formacji. Drugi zaś prezentuje kryteria pomocne w rozeznaniu powołania do Świeckiego Karmelu.

Część druga niniejszej publikacji przedstawia model programu formacyjnego [opracowanego na Filipinach]. Jest on zaproponowany tutaj jako pewien wzorzec. Niemniej jednak wszystkie okręgi jurysdykcyjne Zakonu są odpowiedzialne za wypracowanie własnego programu formacji. Każda Prowincja ‒ która już opracowała taki własny program i przedłożyła go do aprobaty Definitorium Generalnemu ‒ zastąpi ten wzorzec własnym programem.

Przedkładam więc Ratio Institutionis w imieniu Definitorium Generalnego z głęboką nadzieją, że poprowadzi członków naszego Świeckiego Zakonu do głębszego docenienia swojego powołania do świętości, w umiłowaniu Boga i w służbie dla Kościoła.

 

o. Saverio Cannistrà OCD

Przełożony Generalny

 

 


Część I

 

ZASADY FORMACJI

ŚWIECKIEGO ZAKONU KARMELITÓW BOSYCH

 

RATIO INSTITUTIONIS

 

 

 

1. CEL FORMACJI

 

1. Ratio Institutionis określa cel programu formacji członków Świeckiego Zakonu Karmelitańskiego i oferuje ogólny zarys wytycznych do jego osiągnięcia.

2. Artykuł 46 Konstytucji podaje w pierwszym zdaniu skład „bezpośredniej władzy” wspólnoty Świeckiego Zakonu. Jako „podstawowy obowiązek” tej władzy wymienia, w drugim zdaniu, formację oraz kształtowanie chrześcijańskiej i karmelitańskiej dojrzałości członków wspólnoty”. Podstawowym obowiązkiem Rady wspólnoty jest ‒ według Konstytucji OCDS ‒ formacja całej wspólnoty.

3. Zapis ten ukazuje cel istnienia wspólnot Świeckiego Karmelu. Nasze wspólnoty pojmują w sposób swoisty swoją karmelitańską tożsamość we współczesnym świecie oraz swoją służbę – której domaga się ta tożsamość – wobec Boga, Kościoła, Zakonu i świata. Zarządzanie wspólnotą, w znaczeniu kontrolowania lub organizowania, jest wtórne i pełni rolę pomocniczą dla osiągnięcia celu podstawowego. W gruncie rzeczy zarządzanie ogranicza się do minimum, jeśli formacja jest właściwa.

4. Numer 32 Konstytucji stanowi, że celem formacji jest „przygotowanie” osoby do życia charyzmatem i duchowością Karmelu”. To zdanie Konstytucji kładzie bardzo silny nacisk na cel formacji, pomijając zarazem elementy, które nie są priorytetami w programie formacyjnym. Celem tego programu nie jest bowiem ukształtowanie ekspertów duchowości karmelitańskiej, ani uzyskanie stopni uniwersyteckich w dziedzinie duchowości bądź teologii życia wewnętrznego.

5. Tym celem jest „przygotowanie osoby”. Akcent położony na osobę, która podejmuje „przygotowanie się”, pomaga zrozumieć wspólnocie formującej, że ten proces musi uwzględniać poszczególne osoby w sposób konkretny. Ludzie wstępujący do Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych są z nielicznymi wyjątkami osobami posiadającymi wiele zobowiązań, szczególnie rodzinnych i zawodowych. Z tej racji program formacyjny winien być wystarczająco elastyczny, aby go było można dostosować do sytuacji życiowych poszczególnych osób.

6. Celem formacji jest przygotowanie poszczególnych osób, zainspirowanych przez Ducha Świętego, do prowadzenia życia duchowego zgodnie z zasadami duchowości Zakonu Karmelitów Bosych. Rada wspólnoty będzie w stanie dopomóc w formacji ‒ zarówno osobom kandydującym, jak i członkom wspólnoty ‒ tylko wówczas, gdy ten cel będzie dobrze zrozumiany. To stwierdzenie wyczula także na potrzebę właściwego rozeznawania powołania do Karmelu.

7. Dobra formacja zależy od dobrej informacji. Jednocześnie niech będzie jasne, że formacja jest czymś innym niż informacja. Podstawową rolą osób odpowiedzialnych za formację we wspólnocie Świeckiego Karmelu jest towarzyszenie osobom formującym się i pomoc we wprowadzeniu w życie tego, co przyswoili sobie w procesie formacji. Celem informacji przekazywanych podczas zajęć i pozyskiwanych z czytanych lektur jest pomoc w duchowym wzrastaniu osób.

8. Wielką pomocą w przerobieniu programu formacyjnego będzie utworzenie ‒ w imieniu wspólnoty przez osobę odpowiedzialną za formację ‒ zespołu, który przedstawi wymagany materiał. Mogą go tworzyć członkowie wspólnoty, którzy potrafią zaprezentować dane tematy czy zagadnienia, bądź też inne osoby, zdolne omówić pozostałe treści. Razem będą oni mogli przerobić program bardziej efektywnie. Takie rozwiązanie pozwoli ulżyć brzemieniu ciążącemu na osobie odpowiedzialnej za formację.

9. Okres wprowadzający do życia w Świeckim Karmelu trwa sześć lat. Jest to proces, który Konstytucje w punkcie 36 określają jako „stopniowy”. Obie strony, tzn. zarówno początkujący, jak i wspólnota, winni ‒ oprócz zachowania pewnej elastyczności ‒ okazać wiele cierpliwości w procesie formacji i postępować krok po kroku. Osoby, które wstępują do Świeckiego Karmelu zazwyczaj szczerze kochają Pana Boga i pragną prowadzić głębsze życie duchowe. Często darzą miłością Najświętszą Maryję Pannę i Jej szkaplerz. Wstępując do Karmelu, są przekonane o potrzebie modlitwy. Jednak ich przekonania i pragnienia wymagają zwykle ukierunkowania przy pomocy zdrowych zasad teologicznych, liturgicznych i duchowych.

10. Wspólnota, Rada wspólnoty, odpowiedzialny za formację, osoby prowadzące zajęcia i asystent duchowy powinni chętnie wspomagać nowych członków własnym przykładem i kierownictwem. Nowi zaś członkowie winni być intelektualnie i osobowo otwarci na nowe drogi życia duchowego, jakie znajdują w Karmelu.

11. Program formacji zarysowany w Konstytucjach stanowi, że Rada wspólnoty ma prawo i obowiązek oceny postępu kandydatów. Ona przeto posiada prawo dopuszczania kandydatów do kolejnych etapów formacji. Z tego powodu Rada powinna zainteresować się przebiegiem procesu formacji i wspierać odpowiedzialnego za formację w jego zadaniach.

12. Konstytucje ukazują ponadto podstawowe i najbardziej konieczne elementy formacji. Wytyczne przedstawione poniżej są pomyślane jako pewnego rodzaju instrukcja dla Świeckiego Karmelu na całym świecie. Przedstawiają procedurę przerobienia materiału formacyjnego w sposób uporządkowany. Najistotniejsze elementy, które tu przedstawiono, należy włączyć do wszystkich programów formacji. Muszą być wszakże zaadaptowane z uwzględnieniem szczególnych uwarunkowań każdego narodu i regionu.

 

2. ISTOTA FORMACJI

 

13. Formacja ludzka rozwija:

· naszą zdolność do międzyosobowego dialogu, wzajemnego szacunku i tolerancji;

· gotowość przyjmowania uwag i korygowania innych w duchu łagodności;

· zdolność wytrwania w swoich zobowiązaniach.

14. Formacja chrześcijańska zwiększa:

· naszą zdolność przyjmowania niezbędnych podstaw teologicznych zawartych w Katechizmie Kościoła Katolickiego i dokumentach Kościoła;

· dowartościowanie konsekracji chrzcielnej;

· gorliwość w nawracaniu się, chrześcijańskie zaangażowanie i świętość życia;

· zapał życia w naśladowaniu Jezusa i udział w Jego misji zbawczej poprzez rozwijanie swego powołania w wymiarze prorockim, kapłańskim i królewskim.

15. Formacja karmelitańska umacnia naszą karmelitańską tożsamość poprzez:

· studiowanie i czytanie duchowe Pisma Świętego oraz praktykę lectio divina;

· docenienie liturgii Kościoła, szczególnie Eucharystii i Liturgii godzin;

· duchowość Karmelu, jego historię i pisma świętych Zakonu

· formację do modlitwy i medytacji;

· formację do apostolatu opartą na nauczaniu Kościoła i rozumieniu roli świeckich w apostolacie Zakonu.

 

3. TWÓRCY FORMACJI

 

Główny wychowawca: Duch Święty

16. Duch Święty, posłany przez Ojca i Syna, jest głównym nauczycielem Kościoła. Osoba, powołana do życia w Karmelu i świadoma działania łaski Ducha Świętego w swoim wnętrzu, powinna uzmysławiać sobie coraz bardziej Jego niewysłowioną obecność. Prowadzi to do poznania prawdy, zwłaszcza o swoim osobistym powołaniu. Duch Święty ‒ wylany na nas, aby dokonać w nas nowego narodzenia w sakramencie Chrztu świętego ‒ pobudza powołane osoby do coraz głębszego przeżywania tajemnicy Trójcy Świętej i przynoszenia obfitszych owoców poprzez złożenie daru z siebie samego, który urzeczywistnia się w dobrych czynach.

 

Najświętsza Dziewica Maryja

17. Z działaniem Ducha Świętego łączy się ściśle działanie Dziewicy Maryi. Matka Chrystusa i nasza Matka jest obecna w życiu duchowym ludzi wierzących, a szczególnie w życiu osób powołanych do Karmelu. Pod Jej opieką ‒ symbolizowaną w Karmelu przez szkaplerz ‒ wszyscy formujący się doznają Jej duchowej obrony i są przez Nią duchowo kształtowani. Maryja, Matka wierzących, jest dla nas wzorem zaangażowania się i profetycznej kontemplacji. Rozeznała wyraźnie Dobrą Nowinę, przyjęła ją i niezwłocznie zaczęła ją wypełniać. Ona strzegła Słowa jak skarbu, rozważała je modlitewnie w swoim sercu oraz obwieściła je otwarcie i odważnie w swoim Magnificat. Jej kontemplacyjno-apostolski przykład należy mocno wyeksponować w trakcie formacji, gdyż pomaga on zrozumieć i podjąć to wszystko, co oznacza rzeczywiste pójście za Chrystusem. Maryja stanowi tu doskonały wzór ucznia Pańskiego.

 

Kościół

18. Kościół jest nierozłącznie związany z Chrystusem. On ustanowił go znakiem i narzędziem Bożego planu zbawienia. Kościół to Lud Boży pielgrzymujący poprzez wieki na spotkanie z Panem. Działalność Jezusa i Jego ewangelizująca obecność w Kościele jest kontynuowana na ziemi przez głoszenie słowa i sakramenty, które są środkami łaski dla przeciwdziałania różnym przejawom grzechu w społeczeństwie. Świecki karmelita, podążając za Chrystusem, znajduje w Kościele umocnienie i pokarm. Przez swoje przyrzeczenia ukazuje bardziej niż kiedykolwiek wewnętrzną moc sakramentów, szczególnie Chrztu, Eucharystii i Sakramentu Pojednania. Każdy kandydat powinien zatem wejść w rzeczywistość Kościoła, który wzywa go do walki o świętość. W odpowiedzi na to wezwanie osoba powołana będzie odczuwać coraz większą potrzebę ofiarowania się w jakiś sposób na służbę Kościołowi.

 

Zakon Karmelitański

19. Zakon Karmelitów Bosych stanowi specyficzną, charyzmatyczną i prawnie ustanowioną rodzinę zakonną. Wspólnoty Świeckiego Zakonu są prawnie zależne od Braci (zakonników) Karmelitów Bosych i dlatego mają odmienny charakter aniżeli inne stowarzyszenia wiernych. Przełożeni zakonni ponoszą odpowiedzialność za te wspólnoty zgodnie z Konstytucjami każdej z gałęzi. Konstytucje, które regulują funkcjonowanie wspólnot Świeckiego Karmelu, przyznają im swoistą i uprawnioną autonomię.

20. Pan, który powołał do istnienia karmelitańską rodzinę zakonną i obdarzył ją własnym charyzmatem, nadal nią kieruje za pośrednictwem Ducha Świętego. Świecki Zakon przyjmuje nowe powołania z radością, a zarazem z poczuciem odpowiedzialności, tak, aby charyzmat mógł być codziennie coraz głębiej rozumiany przez powołanych, przynosił owoce i rozszerzał się. Nowi kandydaci są łaską, która nas ubogaca i prawdziwą dźwignią duchowej odnowy wspólnoty lokalnej.

21. Zakon Karmelitów Bosych – kierując się przykładem swoich Założycieli – posiada własny program formacyjny. Posiada własny styl, wyrastający z doświadczenia osób, które były na tyle dojrzałe w wierze, że zostały ogłoszone świętymi i uznane za autorytet dla całego Kościoła. Są to doktorzy Kościoła: Teresa od Jezusa, Jan od Krzyża i Teresa od Dzieciątka Jezus. Tradycja, która rozwinęła się w następstwie doświadczenia przeżywanego przez św. Teresę i św. Jana od Krzyża, stanowi dla nas dziedzictwo o charakterze formacyjnym, które dziś przepaja Karmel. Dzisiaj zadaniem Zakonu jest przedłużanie owej nieprzerwanej linii wychowawców, którzy przygotują na obecne czasy takich mężczyzn i kobiety dla Kościoła, jakimi byli choćby Elżbieta od Trójcy, Edyta Stein czy Rafał Kalinowski.

Kandydat

22. Kandydat jest osobą, która ponosi główną odpowiedzialność za swoje „tak”, wypowiedziane w odpowiedzi na głos powołania, i osobą, która akceptuje konsekwencje tej osobistej odpowiedzi. To nie oznacza, że kandydat miałby być sędzią w swej własnej sprawie lub osobą samoformującą się. Wręcz przeciwnie, w głębi swego sumienia dostrzega on potrzebę Boskiej i ludzkiej pomocy i towarzyszenia. Kandydat powinien być otwarty na nieustanne wzrastanie w mądrości ewangelicznej, która różni się bardzo od mądrości tego świata.

23. Kandydat jest powołany do pogłębionego dialogu z Bogiem w modlitwie. Dialog ten utraciłby jednak swoje znaczenie w przypadku braku relacji, nacechowanych wzajemnym zaufaniem, ze wszystkimi członkami wspólnoty, a zwłaszcza z osobami formującymi. Wraz z postępem, właściwym dla kolejnych etapów formacji, kandydat powinien pojmować coraz jaśniej jak ważny, wręcz konieczny, jest nasz charyzmat w życiu osobistym. Aby osiągnąć ten cel, kandydat powinien czerpać z przykładu doświadczonych osób świeckich, które żyją duchowością karmelitańską i dzielą się nią z osobami formowanymi. Ponadto powinien oprzeć się na ważnych dokumentach naszej rodziny zakonnej: na Konstytucjach i pismach naszych świętych.

Wspólnota

24. Wspólnota Świeckiego Karmelu jest stowarzyszeniem wiernych, którzy inspirują się ideałem pierwotnego Kościoła mającego „jedno serce i jednego ducha” (Dz 4,32). Jej członkowie kierują się duchowością Zakonu Karmelitów Bosych.

25. Świecka wspólnota wyraża tajemnicę Kościoła-komunii. W istocie rzeczy wyłania się ona z komunii Ojca, Syna i Ducha Świętego, przez którą jest podtrzymywana. Uczestniczy ona także w posłannictwie Kościoła zapraszającego wszystkie narody do tejże komunii (por. LG 1 i 19).

26. Życie braterskie we wspólnocie inspiruje się Regułą „pierwotną” Braci Zakonu Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, nadaną przez św. Alberta, patriarchę Jerozolimy, i potwierdzoną przez papieża Innocentego IV. Członkowie ‒ wierni nauczaniu naszej św. Matki Teresy ‒ zdają sobie sprawę, że nie udźwigną swoich zobowiązań w pojedynkę; wszak właśnie życie braterskie we wspólnocie jest uprzywilejowanym miejscem, w którym oni się formują, pogłębiają i dojrzewają.

27. Wzorem i duszą życia braterskiego jest Chrystus w swej tajemnicy paschalnej. Życie to wytycza ewangeliczną drogę nawrócenia, która wymaga odwagi zaparcia się siebie po to, ażeby zaakceptować innych i zestroić się z nimi we wspólnocie. Takie wyrzeczenie się staje się sposobem życia na wzór samego Jezusa.

28. Właściwym miejscem formacji kandydatów jest wspólnota Świeckiego Zakonu z uwagi na swoją karmelitańską tożsamość. Wspólnota powinna dawać dobry przykład przeżywania świeckiego życia karmelitańskiego, nawet wtedy, gdy nie uda się jej osiągnąć ideału. Jedynie w drodze wyjątku, z uwagi na nadzwyczajne okoliczności, kandydat może wstąpić do Zakonu jako odosobniony członek. Odpowiedzialność za formację ‒ która winna być prowadzona w określony sposób we współpracy z kierującym formacją i Radą ‒ ponosi wspólnota Świeckiego Zakonu jako całość i każdy z jej członków z osobna.

29. Do zespołu formującego Rada wspólnoty powinna starannie dobrać odpowiednie osoby: ludzi świeckich cechujących się duchem modlitwy i kulturą osobistą, otwartych i pragnących dzielić się swoim karmelitańskim doświadczeniem z kandydatami. Edukacja kandydatów będzie tym bardziej skuteczna, im bardziej członkowie zespołu formującego będą zgodni co do celów i metod; im wyższe ‒ a nawet zróżnicowane ‒ kwalifikacje będą oni posiadali. Ważną rolę formacyjną we wspólnocie pełnią członkowie starsi, chorzy lub posiadający inne ograniczenia, którzy, utrzymując stały kontakt z kandydatami, mogą stać się dla nich wspaniałym przykładem z uwagi na swoje doświadczenie.

 

Przewodniczący Rady Wspólnoty

30. Przewodniczący, który jest pierwszym wśród braci i sióstr ‒ razem z Radą ‒ kieruje wspólnotą w duchu wiary i w tym samym duchu wiary winien on być słuchany w atmosferze dialogu. Przewodniczący, pełniąc posługę władzy, nie może uchylać się od jej zastosowania, mimo że jej istotą jest raczej służenie aniżeli kontrolowanie. Jego główną troską niech będzie ugruntowywanie komunii w duchu miłości.

31. Do zadań przewodniczącego należy dopilnowanie, aby Rada wspólnoty wypracowała odpowiedni harmonogram oraz pokierowanie jego wdrażaniem w życie. Przewodniczący organizuje spotkanie Rady celem przejrzenia harmonogramu i rozważenia propozycji wprowadzenia zmian. To wszystko winno być czynione z troskliwością i rozwagą oraz poszanowaniem kompetencji i niezależności osoby odpowiedzialnej za formację i jej współpracowników.

 

Odpowiedzialny za formację

32. Odpowiedzialnym za formację jest świecki karmelita, któremu bezpośrednio powierzono obowiązek formowania. Powinna go cechować dojrzała wiara i głębsze doświadczenie w życiu karmelitańskim. Na wszystkich etapach formacji jest on odpowiedzialny za kandydatów, tak zresztą jak każdy członek wspólnoty.

33. To wszystko, o czym przypominamy tutaj, odnosi się do każdego członka zespołu formacyjnego i dotyczy kluczowych punktów na wszystkich etapach formacji. Natomiast cechy, którymi powinien charakteryzować się kandydat na tychże etapach podamy poniżej.

34. Zasadniczym zadaniem odpowiedzialnego za formację jest towarzyszenie i uważne obserwowanie postępów każdego z kandydatów. Towarzysząc im, posiada zasadniczy wpływ na przebieg ich formacji. Odpowiedzialny za formację pełni funkcję uprzywile jowaną, dla której nigdy nie zabraknie łaski. Z tego powodu niech uważa się za pokornego ucznia i sługę jedynego Mistrza, Jezusa Chrystusa. Jednocześnie niech uświadomi sobie, że wypełnia ważną rolę pośrednika pomiędzy kandydatem a Kościołem i Zakonem. Rada wspólnoty może wyznaczyć mu do bezpośredniej pomocy w formacji jednego lub kilku asystentów. Niech ten niewielki zespół, który tworzą wraz z prowadzącym formację, pracuje w zgodzie i harmonii.

35. Rada wspólnoty zachowuje odpowiedzialność i uprawnienia w sprawach, które zostały określone w Konstytucjach, to znaczy w sprawie oceny kandydatów, przyjęcia do formacji, dopuszczenia do przyrzeczeń pierwszych, przyrzeczeń definitywnych i ślubów. Szczególne znaczenie należy przypisywać opinii odpowiedzialnego za formację i jego asystentów z uwagi na zajmowane przez nich stanowisko.

 

4. METODYKA SPOTKAŃ

 

36. Propozycja przebiegu i metodyki spotkania:

a) spotkanie formacyjne rozpoczynamy i kończymy modlitwą,

b) Jutrznia lub Nieszpory oraz czas na modlitwę w milczeniu,

c) wykłady i dyskusje,

d)podawanie zagadnień do przemyślenia,

e) podawanie zagadnień do przestudiowania i dyskusji,

f) ewentualnie: prezentacja filmów lub innych programów audio-wizualnych,

g)ponadto: rekolekcje, kursy o charakterze pogłębiającym i doświadczenie pustyni.

 

5. PODSTAWOWE ŹRÓDŁA

37. Podstawowymi źródłami Programu formacji są:

a) Pismo Święte,

b) Liturgia godzin,

c) Katechizm Kościoła Katolickiego,

d) Konstytucja dogmatyczna o Kościele Lumen gentium,

e) Konstytucja dogmatyczna o Objawieniu Bożym Dei Verbum,

f) Konstytucja o liturgii świętej Sacrosanctum Concilium,

g) Dekret o apostolstwie świeckich Apostolicam actuositatem,

h) Jan Paweł II, Adhortacja apostolska o powołaniu i misji świeckich w Kościele i świecie Christifideles laici,

i) Paweł VI, Adhortacja apostolska o kulcie NMP Marialis cultus,

j) Jan Paweł II, Encyklika o Najświętszej Maryi Dziewicy Redemptoris Mater,

k) Ogólne wprowadzenie do Liturgii godzin (t. I, s. 23-97),

l) Reguła „pierwotna” Zakonu NMP z Góry Karmel, dana przez św. Alberta, patriarchę Jerozolimskiego,

m)Konstytucje Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych,

n) Statut Krakowskiej Prowincji Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych,

o) Dzieła św. Teresy od Jezusa,

p) Dzieła św. Jana od Krzyża,

q) Pisma św. Teresy od Dzieciątka Jezus,

r) Pisma św. Edyty Stein,

s) Pisma św. Rafała Kalinowskiego,

t) Pisma bł. Elżbiety od Trójcy Świętej,

u) Duchowa spuścizna służebnicy Bożej Kunegundy Siwiec.

Oprócz tego, jest rzeczą niezbędną, aby każdy region poszerzył powyższą listę o dodatkowe źródła dostępne w językach miejscowych.

 


 

ZAŁĄCZNIK  NR  1

 

do Części I

 

 

Wypisy z Konstytucji Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych na temat formacji

 

38. „Karmelici świeccy, razem z zakonnikami i mniszkami, są synami i córkami Zakonu Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel i św. Teresy od Jezusa. Dlatego uczestniczą w tym samym charyzmacie, co zakonnicy, przeżywają go – każdy zgodnie ze swoim szczególnym stanem życia. Jest to jedna rodzina z tymi samymi dobrami duchowymi, z tym samym powołaniem do świętości (por. Ef 1, 4; 1 P 1, 15) i z tą samą misją apostolską. Świeccy członkowie wnoszą do Zakonu bogactwo właściwe swej świeckości” (nr 1).

 

39. „Członkowie Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych są wiernymi w Kościele, wezwanymi do życia „w posłuszeństwie Jezusowi Chrystusowi” poprzez „przyjaźń z Tym, o którym wiemy, że nas kocha”, w służbie Kościołowi. Pod opieką Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, zgodnie z inspiracjami św. Teresy od Jezusa i św. Jana od Krzyża oraz zgodnie z biblijną tradycją proroka Eliasza starają się pogłębiać swoje chrześcijańskie zobowiązanie wypływające ze chrztu” (nr 3).

 

40. „Dziewica Maryja jest obecna w szczególny sposób przede wszystkim jako wzór wierności w słuchaniu Pana oraz w postawie służby Jemu i innym. Maryja jest Tą, która „zachowywała i rozważała w swoim sercu życie i czyny swojego Syna”, dając przykład kontemplacji. Ona była Tą, która doradziła na weselu w Kanie, by uczynili to, co Pan im powie. Maryja jest przykładem służby apostolskiej. Również Ona była Tą, która czekała na Zesłanie Ducha Świętego, trwając z Apostołami na modlitwie i dając świadectwo modlitwy wstawienniczej. Ona jest Matką Zakonu. Karmelita świecki cieszy się Jej szczególną opieką i pielęgnuje szczerą pobożność maryjną” (nr 4).

 

41. „Prorok Eliasz reprezentuje tradycję Karmelu i jest inspiratorem życia w obecności Boga, poszukiwania Go w samotności i milczeniu z gorliwością dla Bożej chwały. Karmelita świecki przeżywa prorocki wymiar życia chrześcijańskiego i duchowości karmelitańskiej, szerząc w świecie Boże prawo miłości i prawdy, a przede wszystkim czyniąc się głosem tych, którzy nie mogą sami wyrazić tej miłości i tej prawdy” (nr 5).

 

42. „Początki Zakonu Karmelitów Bosych związane są z osobą świętej Teresy od Jezusa. Żyła ona głęboką wiarą w miłosierdzie Boga, który umacniał ją, by wytrwała w modlitwie, pokorze, miłości braterskiej i miłości do Kościoła, oraz prowadził ją do łaski duchowego małżeństwa. Jej ewangeliczne zaparcie się siebie, gotowość do służby i wytrwałość w praktykowaniu cnót są codziennym przewodnikiem w życiu duchowym. Jej nauczanie o modlitwie i życiu duchowym stanowi podstawę formacji i życia Świeckiego Zakonu” (nr 7).

43. „Św. Jan od Krzyża był współpracownikiem św. Teresy w tworzeniu Zakonu Karmelitów Bosych. Inspiruje on karmelitę świeckiego do czujności w praktykowaniu wiary, nadziei i miłości. Prowadzi go poprzez noc ciemną do zjednoczenia z Bogiem. W tym zjednoczeniu z Bogiem świecki karmelita odnajduje prawdziwą wolność dzieci Bożych” (nr 8).

 

44. „Mając na uwadze początki Karmelu i charyzmat terezjański, zasadnicze elementy powołania świeckich karmelitów terezjańskich można ująć następująco:

 

a) żyć w posłuszeństwie Jezusowi Chrystusowi, opierając się na naśladowaniu i opiece Najświętszej Dziewicy, której forma życia stanowi dla Karmelu wzór upodobnienia się do Chrystusa;

 

b) poszukiwać «mistycznego zjednoczenia z Bogiem» na drodze kontemplacji i działalności apostolskiej nierozerwalnie połączonych w służbie Kościołowi;

 

c) nadawać szczególnego znaczenia modlitwie, która, karmiona słuchaniem słowa Bożego i liturgią, powinna prowadzić do przyjaznego obcowania z Bogiem, nie tylko w czasie modlitwy, lecz także w życiu codziennym. Zaangażowanie w życie modlitwy wymaga karmienia się wiarą, nadzieją i przede wszystkim miłością, aby żyć w obecności i tajemnicy żywego Boga;

 

d) przenikać modlitwę i życie apostolskim zapałem w atmosferze ludzkiej i chrześcijańskiej wspólnoty;

 

e) przeżywać ewangeliczne zaparcie się siebie, wychodząc z perspektywy teologalnej;

 

f) uwydatniać w zaangażowaniu ewangelizacyjnym apostolat duchowości jako szczególną współpracę Świeckiego Zakonu, wiernego swojej karmelitańsko-terezjańskiej tożsamości” (nr 9).

 

45. „Naśladowanie Jezusa przez członków Świeckiego Zakonu wyraża się w przyrzeczeniu dążenia do ewangelicznej doskonałości w duchu rad ewangelicznych czystości, ubóstwa i posłuszeństwa oraz błogosławieństw. Poprzez to przyrzeczenie ulega wzmocnieniu zobowiązanie do służby planowi Bożemu w świecie otrzymane na chrzcie świętym. Przyrzeczenie to jest dążeniem do osobistej świętości, co z konieczności pociąga za sobą zobowiązanie się do służenia Kościołowi w wierności charyzmatowi karmelitańsko-terezjańskiemu. Jest ono składane wobec członków wspólnoty, reprezentujących cały Kościół, oraz w obecności Delegata Przełożonego Zakonu” (nr 11).

 

46. „Przez przyrzeczenie złożone wspólnocie w obecności Przełożonego Zakonu lub jego Delegata osoba staje się członkiem Świeckiego Zakonu. Przez to zobowiązanie się dąży do zdobycia formacji koniecznej do poznania motywów, treści i celu ewangelicznego stylu życia, jakie podejmuje. Przyrzeczenie ożywia zobowiązanie chrzcielne i wzbogaca w powołanych do małżeństwa życie małżonków i rodziców. Przyrzeczenie jest odnawiane raz w roku w okresie wielkanocnym” (nr 12).

 

47. „Powołaniem Karmelu Terezjańskiego jest zobowiązanie, aby «żyć w posłuszeństwie Jezusowi Chrystusowi», «rozmyślając we dnie i w nocy Zakon Pański i czuwając na modlitwach». Wierna tej zasadzie Reguły, św. Teresa umieściła modlitwę jako fundament i podstawowe zadanie swojej rodziny zakonnej. Dlatego świecki karmelita jest wezwany do starania się, by modlitwa przenikała całe jego życie, aby mógł chodzić w obecności żyjącego Boga (por. 1 Krl 18, 14), poprzez ciągłe ćwiczenie się w wierze, nadziei i miłości w taki sposób, aby całe jego życie było modlitwą, poszukiwaniem jedności z Bogiem. Celem jest osiągnięcie integracji doświadczenia Boga z doświadczeniem życia: być kontemplatykami na modlitwie i w wypełnianiu swojej misji” (nr 17).

48. „Wierni świeccy jako członkowie Kościoła posiadają powołanie i misję głoszenia Ewangelii: Do tej misji upoważniają ich i zobowiązują sakramenty chrześcijańskiej inicjacji i dary Ducha Świętego”. Duchowość Karmelu budzi w świeckim karmelicie pragnienie większego zaangażowania apostolskiego, w uświadamianiu sobie wszystkiego, co zawiera w sobie jego powołanie do Zakonu. Mając świadomość, że świat potrzebuje świadczenia o obecności Boga, odpowiada na zaproszenie Kościoła, skierowane do wszystkich stowarzyszeń wiernych naśladowców Chrystusa, do zaangażowania się w społeczności ludzkiej przez aktywne uczestnictwo w apostolskim celu swej misji w ramach własnego charyzmatu. Owocem uczestnictwa w ewangelizacji jest dla świeckiego karmelity dzielenie się odnowionym umiłowaniem modlitwy, kontemplacji oraz życia liturgicznego i sakramentalnego” (nr 25).

 

49. „Powołanie Świeckiego Zakonu jest prawdziwie eklezjalne. Modlitwa i apostolat, gdy są prawdziwe, są nierozłączne. Spostrzeżenie św. Teresy, że zamiarem modlitwy jest «zrodzenie dobrych czynów», przypomina Świeckiemu Zakonowi, że otrzymane łaski powinny oddziaływać na tych, którzy je otrzymują. Apostolska aktywność, zarówno indywidualna jak i wspólnotowa, a nade wszystko jako członków Kościoła, jest owocem modlitwy. Tam, gdzie jest to możliwe, i we współpracy z Przełożonymi zakonnymi oraz z odpowiednimi pozwoleniami osób odpowiedzialnych, wspólnoty Świeckiego Zakonu uczestniczą w apostolacie Zakonu” (nr 26).

 

50. „Świecki karmelita jest powołany, by żyć i świadczyć o charyzmacie Karmelu Terezjańskiego w Kościele partykularnym, stanowiącym część Ludu Bożego, w którym obecny jest i działa Kościół Chrystusowy. Każdy niech usiłuje być żywym świadkiem obecności Boga i weźmie na siebie odpowiedzialność za potrzebę pomagania Kościołowi w całokształcie duszpasterstwa w jego misji ewangelizacyjnej pod przewodnictwem biskupa. Dlatego każdy podejmuje apostolstwo, czy to współpracując z innymi we wspólnocie, czy też indywidualnie” (nr 27).

 

51. „Do swojego apostolskiego zaangażowania wniesie bogactwo swojej duchowości w różnych zakresach ewangelizacji: misjach, parafiach, domach modlitwy, instytutach duchowości, grupach modlitwy, apostolacie duchowości. Ze swoim szczególnym wkładem jako świeccy karmelici mogą oni dawać Karmelowi Terezjańskiemu «nowy dynamizm duchowy i apostolski», z twórczą wiernością swojej misji w Kościele. Różne rodzaje działalności apostolskiej Świeckiego Zakonu będą dokładnie określone i ocenione w statutach partykularnych poszczególnych środowisk geograficznych” (nr 28).

 

52. „Głównym celem procesu formacji w Świeckim Zakonie jest przygotowanie osoby do życia charyzmatem i duchowością Karmelu w naśladowaniu Chrystusa, w służbie powołaniu” (nr 32).

 

53. „Szczerze zainteresowani nauczaniem Kościoła i duchowością naszych karmelitańskich Świętych, świeccy karmelici pragną być mężczyznami i kobietami dojrzałymi w swoim życiu, praktykowaniu wiary, nadziei i miłości oraz czci dla Maryi Dziewicy. Zobowiązują się oni do pogłębiania swojego życia chrześcijańskiego, eklezjalnego i karmelitańskiego. Formacja chrześcijańska jest trwałym fundamentem formacji karmelitańskiej i duchowej. Konieczne podstawy teologiczne świeccy karmelici czerpią z Katechizmu Kościoła Katolickiego i dokumentów Kościoła” (nr 33).

 

54. „Formacja terezjańsko-sanjuanistyczna, zarówno początkowa, jak i ciągła, pomaga rozwijać u świeckiego karmelity dojrzałość ludzką, chrześcijańską i duchową dla służby Kościołowi. W formacji ludzkiej jest rozwijana zdolność do dialogu międzyosobowego, wzajemny szacunek, tolerancja, zdolność uznawania i poprawiania swoich błędów oraz zwracania uwagi innym z łagodnością i spokojem, a także zdolność do wytrwania w powziętych zobowiązaniach” (nr 34).

 

55. „Karmelitańska tożsamość jest utwierdzana poprzez formację z zakresu Pisma Świętego i lectio divina, dowartościowania liturgii Kościoła, w szczególności Eucharystii i Liturgii godzin, oraz poprzez formację z zakresu duchowości Karmelu, jego historii, dzieł Świętych Zakonu, a także modlitwy i medytacji. Formacja do apostolatu opiera się na teologii Kościoła dotyczącej odpowiedzialności laikatu, a zrozumienie roli świeckich w apostolacie Zakonu pomaga uświadomić sobie, jakie jest miejsce Świeckiego Zakonu w Kościele i Karmelu oraz umożliwia praktyczne dzielenie się łaskami otrzymanymi przez powołanie do niego” (nr 35).

 

56. „Stopniowe wprowadzanie w życie Świeckiego Zakonu kształtuje się w następujący sposób:

 

a) Wystarczający okres kontaktu ze wspólnotą trwa przynajmniej 6 miesięcy. Celem tego okresu jest umożliwienie kandydatowi zapoznania się ze wspólnotą, jej sposobem życia i służbą Kościołowi właściwą dla Świeckiego Karmelu Terezjańskiego oraz umożliwienie wspólnocie właściwego rozeznania. Inne wymagania dotyczące tego okresu określają statuty prowincjalne.

 

b) Po upływie wstępnego okresu kontaktu Rada wspólnoty może dopuścić kandydata do bardziej ścisłego okresu formacji, który trwa zwykle dwa lata i przygotowuje do pierwszych przyrzeczeń. Na początku tego okresu formacji kandydatowi nakłada się Szkaplerz. Jest to zewnętrzny znak przynależności do Zakonu i tego, że Maryja jest zarówno Matką jak i wzorem na jego drodze.

 

c) Pod koniec tego okresu, po aprobacji przez Radę wspólnoty, zaprasza się kandydata do złożenia pierwszych przyrzeczeń życia w duchu rad ewangelicznych i błogosławieństw przez okres trzech lat.

 

d) W ostatnich trzech latach formacji początkowej odbywa się bardziej pogłębione studium Pisma świętego, dokumentów Kościoła, Świętych Zakonu, modlitwy i formacja przygotowująca do uczestniczenia w apostolacie Zakonu. W końcu tego trzyletniego okresu Rada może dopuścić kandydata do złożenia przyrzeczeń definitywnych, że będzie żył w duchu rad ewangelicznych i błogosławieństw przez całe życie”(nr 36).

 

57. „Świecki Zakon Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel i świętej Teresy od Jezusa jest stowarzyszeniem wiernych i stanowi integralną część Zakonu Karmelitów Bosych. Jego charakter jest zasadniczo świecki, ale może również uwzględniać uczestnictwo duchownych diecezjalnych” (nr 37).

 

58. „Rada, złożona z Przewodniczącego, trzech Radnych i odpowiedzialnego za formację, stanowi bezpośrednią władzę wspólnoty. Podstawowym obowiązkiem Rady jest formacja oraz kształtowanie chrześcijańskiej i karmelitańskiej dojrzałości członków wspólnoty” (nr 46).

 

 


 

ZAŁĄCZNIK  NR  2

 

do Części I

 

 

Kryteria służące do rozeznania powołania

 

59. Rozeznać powołanie to, innymi słowy, upewnić się co do woli Bożej wobec danej osoby; stwierdzić, że „Bóg ją prowadzi”. W tym rozeznawaniu należy kierować się następującymi zasadami:

· Bóg nie ukrywa się przed nami, raczej nam się objawia;

· Bóg respektuje dar wolnej woli, którą zostaliśmy obdarzeni;

· życie ludzkie wiąże się z odpowiedzialnością, to jest z wolnością odpowiedzi.

60. W procesie rozeznania biorą czynny udział trzy podmioty: Bóg, kandydat i zespół osób odpowiedzialnych za formację.

61. Ważną rolę w procesie formacji odgrywa także Rada wspólnoty. Toteż obowiązek rozeznania powołania spoczywa na kandydacie, odpowiedzialnym za formację i Radzie wspólnoty. Rozeznanie nie ogranicza się do jednej określonej chwili i nie dokonuje się raz na zawsze. Szczególnym czasem rozeznania są przejścia pomiędzy kolejnymi etapami formacji.

62. Do trafnego rozeznania konieczna jest znajomość kandydata przez osoby zaangażowane w formację. Jesteśmy przekonani, że Bóg, obdarzając kogoś powołaniem, uzdalnia go zarazem do odpowiedzi na nie całym swoim życiem.

63. Boże powołanie jest zawsze tajemniczą łaską, której nie można sprowadzić do zwykłego wykazu zalet. Tym niemniej istnieją pewne przymioty świadczące, że dana osoba spełnia w gruncie rzeczy wymogi powołania do Świeckiego Zakonu. Oto niektóre spośród nich:

64. W płaszczyźnie osobowej:

· osobowość zrównoważona,

· zdrowy rozsądek,

· dojrzałość emocjonalna,

· zdolność do zaufania i otwartość,

· gotowość do współpracy,

· poczucie realizmu, tolerancja i elastyczność,

· pewna znajomość samego siebie,

· wierność zasadom.

65. W płaszczyźnie życia chrześcijańskiego:

· chęć współpracy z Bogiem w duchu wiary,

· oddanie modlitwie,

· umiłowanie Pisma Świętego,

· przywiązanie do Kościoła i zaangażowanie w lokalnej wspólnocie parafialnej,

·miłość współczująca i czynna.

66. W płaszczyźnie charyzmatu terezjańskiego:

· zamiłowanie do modlitwy,

· pragnienie utrwalenia osobistej i przyjacielskiej więzi z Bogiem,

· posiadanie ducha kontemplacji i działania,

·miłość do Kościoła,

· pragnienie głębszego zapoznania się z duchowością karmelitańską.

67. Niektóre znaki przeciwne powołaniu:

· przejawy braku równowagi psychicznej,

· sytuacja rodzinna, która uniemożliwia podjęcie życia według Konstytucji,

· niezdolność do osobistej integracji z życiem wspólnoty,

· obecność męczących emocji takich jak: złość, niepokój, lęk, przygnębienie lub poczucie winy,

· fałszywe wyobrażenia o Karmelu, utrudniające przyswajanie wiedzy i rozwój osobowy,

· fundamentalistyczne lub apokaliptyczne pojmowanie Kościoła,

· członkostwo w organizacjach o odmiennej duchowości,

· członkostwo w grupach bazujących na objawieniach prywatnych.

68. Oczekiwanie, że każdy kandydat będzie posiadał wszystkie wyżej wymienione przymioty przed wstąpieniem do Świeckiego Zakonu lub na którymkolwiek etapie formacji, świadczyłoby o braku poczucia realizmu. Jednak powinien on posiadać predyspozycje do takich postaw i stopniowo w nich dojrzewać. Takie dojrzewanie w przeżywaniu charyzmatu terezjańskiego jest najlepszą oznaką powołania.

69. Świecki karmelita jest:

· praktykującym członkiem Kościoła Katolickiego, który

· pozostając pod opieką Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel

· i inspirując się nauką św. Teresy od Jezusa i św. Jana od Krzyża,

· oddaje się Zakonowi i zobowiązuje się

· do poszukiwania Oblicza Boga żywego poprzez modlitwę i służbę

· dla dobra Kościoła i świata.

Praktykujący katolik

70. Kandydaci mogą zostać dopuszczeni do Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych pod warunkiem, że:

· są praktykującymi katolikami,

· uznają autorytet Papieża i Nauczycielskiego Urzędu Kościoła.

71. Słowo „praktykujący” charakteryzuje osobę, która może zostać członkiem Świeckiego Zakonu. Zasadniczym kryterium praktykowania wiary katolickiej jest możliwość pełnego i świadomego uczestnictwa w Eucharystii, która jest szczytem życia i tożsamości katolickiej. Jeśli zatem dana osoba ma możliwość godnego przystępowania do Komunii Świętej, może również zostać przyjęta do Świeckiego Karmelu.

72. Świecki Zakon Karmelitów Bosych jest instytucją Kościoła Rzymsko-Katolickiego, podlegającą jego prawom. Nasze prawodawstwo zatwierdza Stolica Apostolska. Z tej racji osoby nienależące do Kościoła Katolickiego nie mogą zostać członkami Świeckiego Zakonu. Ludzie należący do innych wyznań lub wspólnot chrześcijańskich – a zainteresowani duchowością karmelitańską – mogą być oczywiście zaproszeni do udziału w życiu wspólnoty w określony przez nią sposób, ale nie mogą do niej wstąpić.

Pod opieką Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel

73. Świeccy karmelici:

· dostrzegają w Maryi wzór swego życia w Karmelu;

·wspierają Kościół, darząc dojrzałą miłością Maryję i praktykując nabożeństwo do Niej w sposób jak najdoskonalszy;

· noszą szkaplerz Maryi jako zewnętrzny znak Jej macierzyńskiej opieki i poświęcenia się Jej służbie oraz impuls do życia teologalną cnotą nadziei;

· oddają codziennie cześć Maryi poprzez jakiś akt pobożności maryjnej i upamiętniają Jej tajemnice, zwłaszcza w liturgii.

74. Istotną cechą powołania świeckiego karmelity jest zdolność do medytacji. Jej wzorem jest dla członków Świeckiego Zakonu Maryja. Ona pociąga i inspiruje karmelitę do kontemplatywnego rozumienia życia Mistycznego Ciała swego Syna, to jest Kościoła. W ramach programu formacyjnego, który kandydaci podejmują w Karmelu, ten aspekt winien być szczególnie uwzględniony i pogłębiony.

75. Szczególnym znamieniem Najświętszej Maryi Dziewicy, który winien znaleźć swe odzwierciedlenie we wszystkich powołanych do Karmelu, jest skłonność do „rozważania w swoim sercu”. Św. Łukasz Ewangelista użył tego zwrotu dwukrotnie (Łk 2, 19 i 51), celem ukazania postawy Maryi wobec Jej Syna. Oprócz tego można praktykować inne formy kultu maryjnego, takie jak nabożeństwo szkaplerzne czy różaniec. Są one jednak wtórne w stosunku do medytacji, znamionującej postawę Maryi. Maryja pozostaje wzorem naszej modlitwy i medytacji. Pragnienie nauczenia się medytacji czy też skłonność do medytacji jest cechą charakterystyczną o zasadniczym znaczeniu dla członków Świeckiego Karmelu. Być może jest ono najbardziej istotne.

 

Inspiruje się nauką św. Teresy od Jezusa i św. Jana od Krzyża

76. Świeccy karmelici:

· zgłębiają pisma świętych karmelitańskich, zwłaszcza naszych założycieli: św. Teresy od Jezusa i Jana od Krzyża; w ten sposób przepajają się duchem Karmelu;

· żywią synowskie nabożeństwo do świętych karmelitańskich i oddają im cześć w dniu ich wspomnień;

· znajdują pokarm i czerpią natchnienie z Pisma Świętego, Reguły św. Alberta i nauczania naszych świętych. Służą im one nie tylko w procesie kształtowania życia wewnętrznego, lecz także jako pomoc w wypełnianiu obowiązków swego stanu.

77. Św. Teresa od Jezusa – którą zgodnie z tradycją czcimy jako naszą Świętą Matkę – ma dla nas szczególne znaczenie. Wynika to z charyzmatu, którym została obdarzona. Św. Jan od Krzyża był pierwszym współpracownikiem naszej Świętej Matki w dziele duchowej i prawnej odnowy Karmelu w nowym wymiarze charyzmatycznym. Z tego względu nazywamy go naszym Świętym Ojcem. Zapoznanie się z historią ich życia, osobowością i – co najważniejsze – doktryną utwierdza nas w tożsamości karmelitańskiej.

78. Pisma św. Teresy od Jezusa są wyrazem charyzmatu Karmelitów Bosych. Nasza duchowość posiada bardzo głębokie podstawy intelektualne i wiąże się z doktryną. Osoba, która pragnie zostać członkiem Zakonu Karmelitów Bosych, winna przejawiać chęć czerpania wiedzy od nauczycieli Karmelu. Zakon Karmelitański posiada trzech doktorów Kościoła powszechnego: św. Teresę od Jezusa, św. Jana od Krzyża i św. Teresę od Dzieciątka Jezus.

79. Formacja świeckiego karmelity zawiera w sobie wymiar intelektualny. Istnieją także doktrynalne podstawy duchowości i tożsamości dla osób powołanych do Zakonu. Świeccy karmelici – podobnie jak zakonnicy i mniszki – powinni posiadaćgruntowną formację intelektualną i doktrynalną, skoro, jako członkowie Zakonu, mają dawać świadectwo i prezentować duchowość dojrzałą i głęboką.

80. Ta baza intelektualna stanowi zaczątek postawy otwartej na uczenie się. Z kolei taka postawa prowadzi do głębszego zainteresowania Pismem Świętym, nauczaniem Kościoła i jego dokumentami. Albowiem filarem życia duchowego jest zwyczaj czytania duchownego, tradycja lectio divina i czas na nie przeznaczony.

 

Oddaje się Zakonowi i podejmuje zobowiązanie (Konstytucje, nr 11 i 12)

81. Karmelici świeccy przypisują duże znaczenie regularnym spotkaniom wspólnotowym i przyznają im pierwszeństwo w swoim życiu. Tworzą one przestrzeń do wspólnej modlitwy, dalszej formacji duchowej, wzrastania w miłości braterskiej i zajęcia się sprawami wspólnotowymi. Członkowie wspólnot uczestnicząc wiernie w spotkaniach, przyczyniają się do własnego dobra duchowego i wzajemnego umocnienia.

82. Jedną z istotnych cech powołania świeckiego karmelity jest autentyczne oddanie się Zakonowi i Kościołowi. Czwarty element definicji charakteryzuje osobę, która oddaje się Zakonowi i podejmuje wobec niego konkretne zobowiązanie. Istnieje wielu oddanych katolików, którzy czczą Maryję lub są wręcz ekspertami od św. Teresy od Jezusa, św. Jana od Krzyża czy innych naszych świętych, ale nie zostali powołani do Świeckiego Zakonu. Osoby te mogą być kontemplatykami, a nawet pustelnikami, którzy spędzają codziennie godziny na studium i modlitwie, jednak nie mają powołania do Karmelu.

83. Jaka zatem cecha wyróżnia osoby powołane do Świeckiego Karmelu? Nie jest nią ani duchowość, ani wiedza, ani cześć oddawana Maryi. Świecki karmelita został, krótko mówiąc, pobudzony do oddania się Zakonowi, to jest do poświęcenia się i zaangażowania w służbie Kościoła poprzez współdziałanie w realizacji celu Zakonu. To zobowiązanie podjęte w formie przyrzeczeń jest nie tylko wydarzeniem eklezjalnym i zakonnym, lecz także wydarzeniem w życiu samej osoby składającej przyrzeczenia.

84. Oddanie się bowiem Zakonowi – o czym nie można nigdy zapominać – nadaje życiu osoby specyficzne cechy karmelitańskie, jako że obejmuje równocześnie jej sytuację rodzinną, zawodową i inne pełnione przez nią obowiązki.

85. Ważnym przejawem tego oddania się jest poświęcenie się wspólnocie. Od osoby – która pragnie stać się członkiem Świeckiego Karmelu – wymaga się, aby umiała tworzyć wspólnotę, stanowić część grupy, zmierzającej do osiągnięcia wspólnego celu, okazywać zainteresowanie innym członkom wspólnoty, udzielać potrzebującym pomocy na drodze życia modlitwy i przyjmować ją od innych. Wymogi te odnoszą się także do osób, które z różnych powodów nie mogą uczestniczyć czynnie w życiu wspólnoty. Wszyscy powinni rozwijać w sobie wspomniane umiejętności społeczne w ramach formacji wspólnotowej.

Poszukuje Oblicza Boga żywego poprzez modlitwę i służbę

86. Przynależność do rodziny Karmelu jest chlubą członków Świeckiego Zakonu. Jednak przywilej uczestniczenia w duchowym dziedzictwie i łaskach wiąże się dla nas – jako członków Mistycznego Ciała Chrystusa – z obowiązkiem dawania przykładu i modlitwy za innych. Świecki karmelita poszukuje zażyłej więzi z Chrystusem w świecie, żyjąc złożonymi przyrzeczeniami, zgodnie z Konstytucjami Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych.

87. Cenną pomoc w procesie formacji stanowią comiesięczne spotkania wspólnotowe. Zgłębianie Pisma Świętego i lectio divina pomagają nam dzielić się z innymi bogactwem słowa Bożego. Podobnie studium nauczania Kościoła i duchowości karmelitańskiej pomagają nam pogłębić relacje z Bogiem i pomnażają zdolność dawania świadectwa o Królestwie.

88. Słowa – „szukać Oblicza Bożego” – wyrażają treść składanych przyrzeczeń. „Szukać Oblicza Bożego” to innymi słowy „modlić się”, „rozważać”, „pielęgnować życie duchowe”. Jednak naturę kontemplacji można najlepiej wyrazić takim oto sformułowaniem: Jest to pełna zadumy refleksja nad słowem i działaniem Bożym, po to, żeby Go poznać, umiłować i Jemu służyć. Kontemplacyjny charakter życia karmelitańskiego skupia się na samym Bogu. Zdajemy sobie przy tym sprawę, że kontemplacja jest zawsze darem Bożym, a nie tylko rezultatem własnych wysiłków. Ten dar jest zobowiązaniem do osobistej świętości. Świeccy Karmelici pragną widzieć Boga, pragną poznać Boga i uświadamiają sobie, że modlitwa i medytacja są teraz dla nich coraz ważniejsze. Przyrzeczenia stanowią zobowiązanie do nowego stylu życia, w którym „posłuszeństwo Jezusowi Chrystusowi” nadaje charakterystyczną cechę osobie i jej życiu.

89. Poszukiwanie Oblicza Bożego wymaga określonej dyscypliny w klasycznym znaczeniu słowa, które nawiązuje do wyrzeczeń ucznia [łac. discipulus] zgłębiającego jakąś dyscyplinę wiedzy. Zdajemy sobie sprawę, że my zawsze jesteśmy uczniami, a nigdy mistrzami. Posiadamy zmysł odczuwania podziwu i zaskoczenia wobec Bożego działania w świecie. Jednak Bóg pozostaje na zawsze tajemnicą. Dążenie do świętości jest gorącym pragnieniem serca i umysłu powołanych do Świeckiego Zakonu. Jest to zobowiązanie, które świeccy karmelici winni chętnie wcielać w życie. Mając zamiłowanie do modlitwy, odkrywają w niej swój styl życia i własną tożsamość. Dzięki tej modlitwie, dążeniu do świętości i spotkaniu z Bogiem stają się bardziej oddanymi członkami Kościoła. W swoim życiu skupiają się coraz bardziej na tajemnicy Kościoła. Wraz z rozwojem życia modlitwy, przynoszą owoce w życiu osobistym (w postaci wzrostu cnót) i eklezjalnym (poprzez apostolskie zaangażowanie).

Dla dobra Kościoła i świata (Konstytucje, nr 25-28)

90. Świeccy karmelici:

· pielęgnują swe powołanie i zawsze składają dzięki za dar, otrzymany z Bożej Opatrzności, dla własnego zbawienia i dobra Kościoła;

· organizują swój dzień w taki sposób, aby poświęcić co najmniej pół godziny na cichą modlitwę, tak aby „częsta osobista rozmowa z Tym, o którym wiemy, że nas kocha” stała się podstawą całego ich życia i służby Kościołowi.

91. Modlitwa kontemplacyjna znajduje się – według świętej Teresy – w samym sercu Kościoła i jest ze swej istoty apostolska. Świeccy karmelici usiłują żyć Ewangelią w duchu profetycznej nadziei w sercu Kościoła i ludzkiej społeczności.

92. Świeccy karmelici:

· przychodzą z pomocą swoim proboszczom, a także zależnie od własnych możliwości i zdolności angażują się w życie parafii, szczególnie w dziedzinach związanych z modlitwą;

· gdy zaistnieje potrzeba, podejmują działalność i wspierają się nawzajem w grupach apostolatu, który pozostaje w zgodzie z naszym charyzmatem;

· ci, którzy nie są w stanie brać czynnie udziału w działalności apostolskiej, wspierają pozostałych członków swoją modlitwą.

93. Celem formacji początkowej i ciągłej w Świeckim Zakonie Karmelitów Bosych jest pomoc członkom w osiągnięciu dojrzałości zarówno ludzkiej, jak i chrześcijańskiej w życiu apostolskim, zgodnie z duchem i charyzmatem Karmelu, pod przewodnictwem Ducha Świętego.

 

 

 


 

Część II

PROGRAM FORMACJI

KRAKOWSKIEJ PROWINCJI

ŚWIECKIEGO ZAKONU KARMELITÓW BOSYCH

 

PROGRAM FORMACJI

 

ETAP WSTĘPNY

PRZYGOTOWANIE DO PRZYJĘCIA NA OKRES FORMACJI

1. Świecki Zakon Karmelitów Bosych – krótkie wprowadzenie

2. Historia Zakonu

3. Powołanie (rodzaje i zasady rozpoznawania powołania)

4. Konsekracja chrzcielna świeckich i powołanie do świętości

5. Prezentacja Reguły św. Alberta, Konstytucji i Statutu

6. Święci Karmelu

 

 

ETAP PIERWSZY

PRZYGOTOWANIE DO PRZYRZECZEŃ PIERWSZYCH

 

Rok pierwszy

7. Modlitwa początkujących. Zewnętrzne warunki modlitwy

8. Kontemplowanie Oblicza Bożego. Jezus Chrystus

9. Wprowadzenie w życie łaski

10. Budowanie zdrowej pobożności. Przemiana umysłu i serca

11. Duchowość maryjna. Maryja wychowawczyni – wzorem świętości. Szkaplerz

12. Grzech i nawrócenie. Poznanie siebie – rachunek sumienia

13. Modlitwa wewnętrzna. Karmelitański sposób modlitwy

14. Modlitwa liturgiczna. Liturgia godzin. Rok liturgiczny

15. Doktryna św. Teresy od Jezusa. Wewnętrzna droga przyjaźni. Księga życia

16. Błogosławieństwa ewangeliczne

 

Rok drugi

17. Doktryna św. Jana od Krzyża. Wprowadzenie

18. Eucharystia – źródłem, centrum i szczytem życia chrześcijańskiego

19. Środki rozwoju życia duchowego

20. Trudności na modlitwie i środki zaradcze

21. Asceza

22. Doktryna św. Teresy od Jezusa. Droga doskonałości

23. Posłuszeństwo jako doświadczenie wiary ze szczególnym uwzględnieniem znaczenia przyrzeczeń

24. Ubóstwo jako doświadczenie wspólnej nadziei. Stosunek do ubogich

25. Czystość jako miłość ofiarna

26. Maryja wzorem milczenia i samotności

 

 

ETAP DRUGI

PRZYGOTOWANIE DO PRZYRZECZEŃ DEFINITYWNYCH

 

Rok trzeci

27. Duch Święty (dary i owoce)

28. Wiara – formująca życie

29. Nadzieja – prawdziwej Ojczyzny

30. Miłość – odpowiedzią Bogu i bliźniemu

31. Cnoty kardynalne

32. Dojrzałość osobowa

33. Człowiek istota duchowo – cielesna. Ciało miejscem zbawienia

34. Doktryna św. Teresy od Jezusa. Droga doskonałości (kontynuacja)

35. Doktryna św. Jana od Krzyża. Pieśń Duchowa

36. Kontemplacja i mistyka

 

Rok czwarty

37. Kościół – dojrzałość eklezjalna i troska o misję zbawienia

38. Wspólnota osób

39. Nauczanie Kościoła o wiernych świeckich. Świeckość jako droga i zadanie

40. Oddanie życia Bogu w bezżeństwie i w małżeństwie, w świecie. Wierność obowiązkom stanu. Duchowość rodziny. Sakrament małżeństwa

41. Św. Jan od Krzyża. Droga na Górę Karmel

42. Wspólnota z chorymi i cierpiącymi

43. Zaangażowanie świeckich w wymiarze: społecznym, politycznym i ekonomicznym

44. Katolicka nauka społeczna

45. Wspólnota z młodymi

46. Wspólnota z chrześcijanami i niechrześcijanami

 

Rok piąty

47. Doktryna św. Teresy od Jezusa. Twierdza wewnętrzna

48. Doktryna św. Teresy od Jezusa. Twierdza wewnętrzna (kontynuacja)

49. Doktryna św. Teresy od Jezusa. Modlitwa skupienia, odpocznienia, zjednoczenia

50. Doktryna św. Jana od Krzyża. Modlitwa postępujących

51. Doktryna św. Jana od Krzyża. Trzy znaki powołania do zjednoczenia

52. Doktryna św. Jana od Krzyża. Modlitwa zjednoczenia (kontemplacja)

53. Doktryna św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Droga zjednoczenia; mała droga świętości

54. Doktryna św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Miłość miłosierna

55. Doktryna św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Duchowość codzienności; uświęcenie przez codzienność

56. Udział wiernych w trzech funkcjach Chrystusa: kapłańskiej, prorockiej i królewskiej

 

 


Część III

PYTANIA POMOCNICZE

DO POSZCZEGÓLNYCH LAT FORMACJI

KRAKOWSKIEJ PROWINCJI

ŚWIECKIEGO ZAKONU KARMELITÓW BOSYCH

 

 

 

 

PYTANIA POMOCNICZE

DO POSZCZEGÓLNYCH LAT FORMACJI

KRAKOWSKIEJ PROWINCJI

ŚWIECKIEGO ZAKONU KARMELITÓW BOSYCH

 

Przed rozpoczęciem etapu wstępnego

1. W jaki sposób dowiedziałeś się o istnieniu Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych?

2. Co zachęciło cię do zapoznania się ze wspólnotą?

3. Jakie masz oczekiwania związane z życiem we wspólnocie?

4. W jaki sposób uczestniczysz w życiu Kościoła Katolickiego?

5. Czy należałeś do innej wspólnoty i jak długo uczestniczyłeś w jej spotkaniach?

6. Czy znany ci jest Szkaplerz Karmelitański, czy brałeś udział w rekolekcjach karmelitańskich, w jakim stopniu jest ci znana duchowość Karmelu?

 

Etap wstępny

Formacja ludzka

1. Czy masz pragnienie pełni życia, realizacji samego siebie i duchowego rozwoju?

2. W jaki sposób wstępny okres formacji zmienił twoje życie i relacje międzyludzkie?

Formacja chrześcijańska

1. Jak wygląda twoja codzienna modlitwa?

2. W jaki sposób żyjesz na co dzień łaską Chrztu świętego?

3. Czy w tym okresie uzupełniłeś ewentualne braki w swojej formacji chrześcijańskiej (nawrócenie, znajomość katechizmu, uczestnictwo w sakramentach oraz praktyka modlitwy, dobrych uczynków i ascezy)?

Formacja karmelitańska

1. Czy wyrażasz gotowość do uczestnictwa w dalszej formacji zgodnie z Konstytucjami i Statutem Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych?

2. Jakie elementy duchowości karmelitańskiej odnajdujesz w swoim życiu?

 

Rok pierwszy

Formacja ludzka

1. Czy cenisz sobie kulturę osobistą i dobre maniery widoczne w gestach, słowach, wyglądzie zewnętrznym i szacunku dla drugiego człowieka?

2. W jaki sposób czujesz się odpowiedzialny za życie w swojej rodzinie, w społeczeństwie, we wspólnocie?

Formacja chrześcijańska

1. Czy pogłębiasz znajomość Pisma Świętego i w jaki sposób wpływa ono na twoje życie w duchu rad ewangelicznych?

Czy zdarza ci się, że „myślisz Ewangelią”?

2. Gdzie i w jaki sposób odkrywasz w swoim życiu i codziennych wydarzeniach obecność miłującego Boga?

Formacja karmelitańska

1. W jaki sposób pisma i przykład świętych Karmelu pomagają ci w bardziej świadomym praktykowaniu cnót?

2. Czy umiesz odpowiedzieć na pytanie, co to jest Karmel, jaki jest jego charyzmat i jaką rolę odgrywa w nim Maryja?

3. Jak organizujesz swój dzień, aby znaleźć czas na Liturgię godzin, lekturę duchową i wewnętrzną modlitwę w milczeniu?

 

Rok drugi

Formacja ludzka

1. W jakim stopniu wzrosła twoja zdolność do dialogu, otwartość, umiejętność uznawania swoich błędów i wytrwania w podjętych zobowiązaniach?

2. W jaki sposób łączysz obowiązki wynikające z przynależności do wspólnoty z obowiązkami rodzinnymi i zawodowymi? Czy w tej dziedzinie wystąpiły jakieś trudności w twoim życiu?

Formacja chrześcijańska

1. Jak często korzystasz z sakramentu pokuty i uczestniczysz w Eucharystii? Jaki wpływ wywierają te sakramenty na twoje życie?

2. Czy doceniasz wartość wyrzeczenia, zaparcia się siebie i postu w pracy nad osiągnięciem większej doskonałości chrześcijańskiej?

3. Czy cechuje cię gorliwość o zbawienie dusz? W czym się ona przejawia? Czy swoją postawą nie utrudniasz ludziom drogi do Boga?

Formacja karmelitańska

1. Czy jako świecki karmelita pogłębiasz znajomość duchowości karmelitańskiej i w jaki sposób korzystasz ze wskazówek świętych Karmelu w swoim życiu?

2. Jak rozumiesz słowa przyrzeczenia ze szczególnym uwzględnieniem posłuszeństwa, czystości, ubóstwa i jak realizujesz je w swoim życiu?

3. W jaki sposób modlitwa wewnętrzna pomaga ci rozwijać się duchowo? Czy poprzez nią wzrasta twoja przyjaźń z Jezusem i życzliwość wobec bliźnich?

 

Rok trzeci

Formacja ludzka

1. Czy dajesz odczuć drugiej osobie, że ją cenisz, poświęcasz jej uwagę, dbasz o jej potrzeby i pragniesz dla niej wszystkiego, co najlepsze? W jaki sposób to czynisz?

2. Czy potrafisz okazać szacunek innym ludziom także wtedy, gdy reprezentują inne niż ty wartości, przekonania i opinie? Co jest tego wyrazem?

3. Czy nie zniechęcasz się niepowodzeniami w czynieniu dobra? Czy umiesz zaakceptować przegraną? W jakim stopniu pomaga ci w tym formacja, którą otrzymujesz?

Formacja chrześcijańska

1. Czy pozwalasz prowadzić się Duchowi Świętemu i czy prosisz o Jego dary? Czy odkrywasz w sobie owoce Jego działania? Jakie?

2. Jak dzielisz się wiarą i dajesz świadectwo nadziei?

3. W czym objawia się twoja miłość i służba względem Boga, Kościoła, wspólnoty i bliźniego?

Formacja karmelitańska

1. W czym objawia się twoja wieź z Zakonem? Czy interesujesz się historią Karmelu, jego życiem w Polsce i świecie?

2. Co cię zachwyca w postaciach biblijnych Karmelu (Eliaszu, Maryi i Józefie) oraz w naszych duchowych rodzicach (Teresie od Jezusa i Janie od Krzyża)?

3. Jak radzisz sobie z trudnościami na modlitwie? W jaki sposób wspólnota pomaga ci w wierności w modlitwie?

 

Rok czwarty

Formacja ludzka

1. Jakie talenty odkrywasz w sobie i w jaki sposób możesz obrócić je na korzyść innych?

2. W jaki sposób włączasz się w pomoc potrzebującym, chorym i cierpiącym?

3. W czym przejawia się twoje uczestnictwo w życiu społecznym, politycznym, ekonomicznym?

Formacja chrześcijańska

1. Czy zapoznałeś się z nauką Kościoła Katolickiego na temat wiernych świeckich i w jaki sposób pomaga ci ona we wzroście życia chrześcijańskiego?

2. W jaki sposób formacja wpłynęła na twoje przeżywanie sakramentów świętych?

3. W jaki sposób uczestniczysz w życiu swojej parafii? Czy podejmujesz jakieś działania na jej rzecz?

Formacja karmelitańska

1. Czy podążasz wytrwale stromą ścieżką na szczyt Karmelu, zgodnie z ideałem dążenia do zjednoczenia z Bogiem nakreślonym przez św. Jana od Krzyża? Co o tym świadczy?

2. Czy zadomowiłeś się w Karmelu na dobre? Czy czujesz się w nim jak u siebie?

 

Rok piąty

Formacja ludzka

1. Czy wymagasz względem siebie, a jednocześnie masz wyrozumiałość dla ograniczeń, grzechów i niedociągnięć innych ludzi? W czym się to przejawia?

2. Czy odkrywasz w sobie rosnące pragnienie służby? Czy chcesz oddać swój czas i talenty dla innych: w rodzinie, we wspólnocie, w Kościele i Ojczyźnie? W jaki sposób chciałbyś to realizować?

Formacja chrześcijańska

3. Czy możesz stwierdzić, że na przestrzeni tych lat przylgnąłeś mocniej do Boga i pogłębiłeś znacznie znajomość prawd wiary zawartą w Katechizmie Kościoła Katolickiego?

4. Czy uczestniczysz świadomie w potrójnej funkcji Chrystusa przez współofiarowanie się z Nim za innych (funkcja kapłańska), przez dawanie świadectwa Jego słowu (funkcja prorocka) oraz przez przyjęcie Go jako Pana swego życia i pociąganie innych do Jego królestwa (funkcja królewska)?

5. Czy doceniasz więcej znaczenie Kościoła i za przykładem św. Teresy i innych świętych Karmelu bardziej go kochasz? Co o tym świadczy?

Formacja karmelitańska

6. Czy przyjąłeś słowa św. Teresy od Jezusa o niezłomnym postanowieniu dążenia do źródła wody żywej, jako zasadę w praktykowaniu modlitwy wewnętrznej? Jakie są oznaki twojej wierności modlitwie?

7. Czy nie naginasz woli Bożej do swojej? Czy idziesz za Chrystusem? Co świadczy o tym, że pozwalasz Mu się prowadzić i niesiesz z Nim swój codzienny krzyż?

8. Czy w duchu św. Teresy od Dzieciątka Jezus umiesz się pogodzić ze swoimi ograniczeniami? Co czynisz w poczuciu swojej małości?

9. Jak wywiązujesz się z obowiązków świeckiego karmelity w wymiarze duchowym?

– w miarę możliwości codzienne uczestniczenie w Eucharystii;

– codzienne odmawianie Jutrzni i Nieszporów;

– modlitwa wewnętrzna w półgodzinnym wymiarze;

– codzienny rachunek sumienia;

– częste nawiedzanie i adoracja Najświętszego Sakramentu.

10. Jak wywiązujesz się z obowiązków świeckiego karmelity w wymiarze wspólnotowym?

– regularne uczestnictwo w spotkaniach;

– czynny udział w przygotowaniu spotkania i podejmowanych inicjatywach;

– współuczestnictwo w smutku i radości sióstr i braci;

– uczestnictwo w rekolekcjach;

– pamięć o zmarłych.

Design by Premium templates in association with Free Joomla 2.5 templates