V
Z Maryją,  Matką  Jezusa

29. W wewnętrznym dynamizmie naśladowania Jezusa Karmel kontempluje Maryję jako Matkę i Siostrę, jako „doskonały wzór ucznia  Pana”, i dlatego stanowi Ona wzór życia członków Zakonu. Dziewica Maryja ogłasza w Magnificat zerwanie ze starym światem i zapowiada początek nowego, w którym Bóg zrzuca władców z tronów i wywyższa pokornych. Maryja opowiada się po stronie pokornych i ogłasza sposób działania Boga w historii. Dla świeckich karmelitów Maryja jest wzorem pełnego poświęcenia Królestwu Bożemu. Uczy nas słuchania słowa Bożego w Piśmie świętym i w życiu, wierzenia w nie w każdych okolicznościach, aby żyć jego wymaganiami. I to nie rozumiejąc wielu rzeczy, zachowując i rozważając wszystko w swoim sercu (Łk 2, 19, 50-51), aż przyjdzie światło wraz z modlitwą kontemplacyjną.

30. Maryja jest również wzorem i natchnieniem dla świeckiego karmelity. Żyje blisko ludzi i ich potrzeb, troszcząc się o nich (Łk 1, 39-45; J 2, 1-12; Dz 1, 14). Ona, „najdoskonalszy obraz wolności i wyzwolenia ludzkości i świata”, pomaga zrozumieć znaczenie misji. Ona, Matka i Siostra, która wyprzedza w pielgrzymce wiary i naśladowaniu Pana Jezusa, towarzyszy im, aby mogli naśladować Ją w Jej życiu ukrytym w Chrystusie i oddanym służbie innym.

31. Obecność Maryi ożywia duchowość Karmelu Terezjańskiego i zarazem określa jego apostolstwo. Dlatego świecki karmelita postara się, dzień po dniu, coraz lepiej poznawać osobę Maryi przez czytanie Ewangelii, aby przekazywać innym autentyczną pobożność maryjną, która prowadzi do naśladowania Jej cnót. Prowadzeni światłem wiary członkowie Świeckiego Zakonu będą praktykować i krzewić liturgiczną cześć dla Matki Bożej w świetle tajemnicy Chrystusa i Kościoła oraz będą praktykować, z uczuciami wiary i miłości, nabożeństwa ku Jej czci.

31 – a) W Karmelu Terezjańskim miłość do Maryi, Matki i Królowej, łączy się z miłością do Jej Oblubieńca, Św. Józefa. Bóg Ojciec powierzył również jemu, „człowiekowi sprawiedliwemu” (Mt 1,19), opiekę nad tajemnicą Wcielenia swojego Syna Jezusa Chrystusa. Podążając za przykładem św. Teresy, świeccy karmelici odnajdują w osobie św. Józefa wzór do naśladowania i życia w pokornej adoracji i modlitewnej komunii z Jezusem, mistrza modlitwy[1] i milczenia. Jako patron życia wewnętrznego, jest on przykładem wiary i tym, który „nieustannie słucha Boga, jest otwarty na Jego znaki, gotowy wypełniać nie tyle swój, ile Jego plan”[2]. Jako czysty i wierny małżonek, jest on wzorem ojca zatroskanego o rodzinę oraz odpowiedzialnego pracownika, który traktuje swoją pracę jako „wyraz miłości”[3]. W komunii z Kościołem i Zakonem, który czci św. Józefa jako „najtroskliwszego Opiekuna”[4], Członkowie Świeckiego Zakonu znajdują w nim niezrównanego opiekuna, któremu mogą powierzać swoje nadzieje, trudy i zmagania dnia codziennego[5].



[1] Por. Św. Teresa od Jezusa, Księga mojego życia 6,6-8; 33,12; Jan Paweł II, Redemptoris Custos, 25 i 27.

[2] Franciszek, Homilia na rozpoczęcie pontyfikatu, 19 marca 2013 r.

[3] Jan Paweł II, Redemptoris Custos, 22-23.

[4] Konstytucje Braci Bosych Zakonu Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, 52; por. Konstytucje Mniszek Bosych Zakonu Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, 59.

[5] Św. Józef „dowodzi, że aby być dobrym i autentycznym naśladowcą Chrystusa, nie trzeba dokonywać «wielkich rzeczy», ale wystarczy posiąść cnoty zwyczajne, ludzkie, proste – byle prawdziwe i autentyczne” (Paweł VI, Przemówienie z 19 marca 1969 r. cytowane przez Jana Pawła II, w Redemptoris Custos, 24).

 

 

Design by Premium templates in association with Free Joomla 2.5 templates